Tag Archives: Muhaberat

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🧵⚙️💪🏻 TEZGÂH 🧵⚙️💪🏻

giriş: yazının silinmezliği ve dijital kudret

Alınyazısı, yani kader olarak insanın alınında yazılı olduğuna inanılan metin, klasik inanç sistemlerinde insanın en nihai ve değiştirilmez gerçekliğini temsil eder. Alınyazısı, bir kere yazıldığında hiçbir güç tarafından silinemeyecek, değiştirilemeyecek mutlak bir yazıdır. Bu, insana ait olanın ötesinde, insandan bağımsız, insanı aşan bir iradeyi de ima eder.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🪞⚔️👁️ Post-Feminizm 🪞⚔️👁️

Whoredrop: Manifest’in Domina Etkisine Kapılan Gaflet Numuneleri

Nihal Candan’ın ölümünün ardından medyada, sosyal ağlarda ve hatta devletin sağlık politikalarında ortak bir hayalet dolaşıyor: Bedenin, özellikle de genç kadın bedeninin, kontrolü ve ölçümü. Nihal Candan’ın hayatı ve toplumsal linçle sonlanan dramı ile aynı günlerde, [*] Türkiye’de milyonlarca yurttaş devletin kurduğu tartılarda ölçülüyor, bedenleri idealin neresinde olduklarına göre etiketleniyor [*]. Bir yanda güzellik estetiğiyle “mükemmel” olmaya zorlananlar; diğer yanda sağlık adına “normal” olma baskısıyla terbiye edilenler… Farklı yöntemlerle işleyen bu iki süreç, aslında ortak bir düzenin parçası: Bedenin toplumsal gözetim, denetim ve utandırma nesnesine dönüştürülmesi.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🪞⚔️👁️ Post-Feminizm 🪞⚔️👁️

Whoredrop: Manifest’in Domina Etkisine Kapılan Gaflet Numuneleri

Nihal Candan’ın hikâyesi, yalnızca bir kadının yükseliş ve çöküş hikâyesi değil; çağımızda güzelliğin, algının ve toplumsal linç kültürünün nasıl iç içe geçtiğini gösteren acı bir laboratuvar deneyidir. Onun hayatı, estetizm diktatörlüğü başlıklı raporda tanımlanan “kusursuzluk” baskısının, medya endüstrisinin ve nihayetinde yargı sisteminin bir kadını nasıl kuşattığını çarpıcı biçimde gözler önüne seriyor.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🌀⚔️💫 IPA/FLŽ 🌀⚔️💫
🪞⚔️👁️ Post-Feminizm 🪞⚔️👁️

(İngilizcesi ve Almancası, IPA/FLŽ: Deleuze & Guattari’nin Üçlü İhaneti)

Deleuze ve Guattari’nin projesi baştan çıkarıcıdır: yapıları yık, arzunun akmasına izin ver, Oidipus’un katı ikiliğinden kaç, “Babanın Yasası”ndan kurtul, “Organsız Beden” ol, her şeyi bilinçdışının girdaplı üretiminde erit. Oysa bu özgürleşmiş, sınırsız öznelliğin rüyası, algoritmik her yerde-oluşun ve dijital öz-denetimin çağında taptaze bir kâbusa dönüşüyor. Güncel huzursuzluğun keskin teşhisiyle şekillenen Freudcu post-feminist manifesto, Deleuze & Guattari’ye noktadan noktaya karşılık verir—ataerkilliği savunmak için değil, özneyi, arzuyu ve sonsuz imgeler çağında özgürlük olasılığını savunmak için.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🧵⚙️💪🏻 TEZGÂH 🧵⚙️💪🏻

1. Arzunun Bağlantılı Doğası: ‘Öteki’nin Arzusuna Doğru

Lacan’ın o meşhur “Arzu, ötekinin arzusudur” sözü, arzunun asla sadece bir “benim” duygusu, içten içe yeşeren bir öz-saf irade olmadığını; arzumuzun köklerinde her zaman bir başkasının bakışı, ilgisi, istemesi, belki de imrenmesi yattığını anlatır. Biz, kendi başımıza arzulamayı bile ‘başkasının arzusuna dair’ bir öykü üzerinden öğreniriz. Bir çocuk oyuncak ister çünkü annesi ilgilenir; bir genç özgürlük ister çünkü toplumsal yasaklar onun önüne set çeker; bir yetişkin, görünmezlik ister çünkü başkalarının bakışından kaçmak ister. Arzu, daima ötekinin aynasında şekillenir.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🧵⚙️💪🏻 TEZGÂH 🧵⚙️💪🏻

(Zorla Güzellik Olur)

Afşar Timuçin’in Aşkın Diyalektiği başlıklı kitabı, aşkı insanlık durumunun, hatta “bütün insanlık” duygusunun birleştirici biçimi olarak tanımlar. Timuçin için aşk, “en eski uygar insandan bu yana canla başla yaşadığı” bir deneyimdir; herkesin paylaştığı, zamanlar ve kültürler üstü, adeta insanlığın ortak dili. Yine de, ilk satırlardan beri onun aşkı betimleyişi kişisel, neredeyse sohbet havasında, çok insancıl bir bakış içerir:

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

⚖️🤹‍♂️🕊️ İtidal Telkini ⚖️🤹‍♂️🕊️

Tarih çoğu zaman bir sahne, insanlık ise sürekli aynı dekorları değiştirerek yeni oyunlar sahneleyen bir tiyatro topluluğu gibi görünür. Bazen eski perdeleri yırtıp atarız, bazen o perdelerin arkasında tekrar tekrar eski motiflerin belirdiğini fark etmeyiz bile. ‘Tarihin çöplüğü’ kavramı, tam da bu tekrarın ve yenilik vaadiyle gelen çelişkilerin ironisini içinde taşır: Çöpe attıklarımızın orada çürüyüp yok olmasını bekleriz ama gerçekte onları geri dönüştürür, farklı bir kılıkla tekrar hayatımıza alırız.