Peter Pan çocuklarla Hiçpekora yolunda (Neveryland) — James Matthew Barrie

Peter henüz yanlarına gelmemişti, kendi başlarına çok yalnız hissettiler. Onlar da uçabiliyordu ama Peter o kadar hızlı uçardı ki birdenbire ufukta kaybolurdu ve onların hiç katılamadığı bir macera yaşardı. Bir yıldıza yaptığı ürkütücü bir şakaya kahkaha atarak yanlarına iniş yaptığında güldüğü esprinin ne olduğunu çoktan unutmuş olurdu, yahut bedeni denizkızı pullarıyla örtülmüş bir halde çıkagelirdi ve olan biteni kesin bir dille tarif edemezdi. Hiç denizkızı görmemiş çocuklar da bu durumdan huylanırlardı.

“İyi de onları böyle çabucak unutmasına bakılırsa,” diye tartışırdı Wendy, “bizleri hatırında tutacağını nereden bilelim?”

Peter kimi gelişlerinde sahiden onları hatırlamazdı, daha doğrusu pek iyi hatırlamazdı. Wendy bundan emindi. Onlara saati söyleyip gideceği zaman Peter’in gözlerinde beliren tanıyış anına Wendy şahit olurdu; hatta bir keresinde ona adıyla seslenmesi gerekmişti.

“Benim ben! Wendy!” dedi sinirle.

Peter çok mahçup oldu. “Bak Wendy,” diye fısıldadı, “eğer seni hep unuttuğuma şahit oluyorsan o zaman sen de hep ‘Benim ben! Wendy!’ demeye devam et ki ben de seni hatırlayayım.”

Tabi bu yöntem pek tatmin edici gelmedi. Peter de kendini affettirebilmek için onlara kuvvetli bir rüzgar yönünde uçarken nasıl sırt üstü yatıldığını gösterdi, bu değişiklik o kadar hoşlarına gitti ki birçok kez havaya yatmayı deneyerek uçarken güvenle uyuyabildiklerini anladılar. Aslında daha uzun uyuyacaklardı ama uykudan çabuk yorulan Peter kısa süre sonra kaptan sesiyle çığırırdı: “Buraya iniş yapıyoruz.” İşte böyle ara sıra dargınlıklar olsa da çoğu zaman beraberce sevinçle uçuşarak Hiçpekora’ya yaklaştılar (Neveryland); aylar katedip oraya gerçekten vardılar, hem de en başından beri hep dümdüz gitmişlerdi, Peter ile Çıngırdak perisinin rehberliği sayesinde değilse de zaten ada onları aradığı için oraya çekildiler muhtemelen. O büyülü sahilleri görmenizin tek yolu budur.

“İşte orada,” dedi Peter sükun bularak.

“Nerede, nerede?”

“Baksana bütün okların gösterdiği yerde.”

Sahiden milyon tane altın ok çocuklara gereken yönü gösteriyordu, bütün okların arkadaşı güneş hepsine yön vermişti, çünkü çocukların izledikleri yoldan emin olmalarını istemişti, gece çökmeden önce.

Türkçesi: Işık Barış Fidaner

“Kadının hiç oralı olmama nedeni fallik işlevde tamamen içerilmemiş olması değildir. Kadın hiç oralı değil değildir. Tamamen oralıdır. Ama dahası vardır.” (Lacan, Seminer 20)

erkek: hiç oralı değilsin?
kadın: ben hiç oralıyım da asıl sen pek oralı değilsin?
erkek: yoo ben epey pek oralıyım.
kadın: hadi canım ne kadar pek oralı olsan da hiç pek oralı olamıyorsun.
erkek: hadi ben olamadım diyelim, o zaman hiç pek oralı olan kim? yoksa sen misin?