Angelus Novus Maraş’ta ~ Walter Benjamin

Elimi tuttular sonunda
Artık dışarı çıksam ya
Burada kalırsam zira
Küseceğim şansıma

Klee’nin Angelus Novus resmindeki melek sanki Maraş depreminde bir göçükten çıkmak üzeredir. Gözleri dikmiş, ağzı açık, kolları havada. Tarihin meleği işte böyle olmalı.

Meleğin yüzü dört gün öncesine dönüktür. Sosyal medyaya dökülen mesaj silsilesinde o sadece çöküntü ve enkazları görür. Vinçlerden filo toplayıp bütün enkazları taramak ister, göçükte kalan insanları çıkarıp dört gün önceki hayatlarına geri döndürmek ister.

Ama arama-kurtarma görevlisi meleğin elini tutmuştur; kolları sıkı sıkı tutulan melek göçükten çıkarılır. Mucize arayan kameraya sırtını çevirir, o kurtulsa dahi berisinde kopup giden canlar arşa uzanmıştır. İşte o kameralı arama-kurtarma ekibine ilerleme diyoruz.

yy: IBF

Bkz “Angelus Novus” Walter Benjamin, Slavoj Žižek

Gazete Oksijen’de enkaz fotoğrafını Nedim Gürsel izah ediyor:
Bütün bu olup bitenlerin karşısında çaresiz insanoğlu. Fotoğrafta enkaza bakan adam gibi. Yüzündeki ifadeyi merak ettim doğrusu ama yüzü bize değil felakete dönük. Yine de ne hissettiğini tahmin edebiliyorum. Tam bir kıyamet söz konusu! Evet kıyamet! Yer yerinden oynadı. Bir dağların yürümediği kaldı, yıldızların yeryüzüne dökülmediği bir de. Ne olacak peki? Yaralar sarıldıkça acılar unutulmasa da küllenecek. Ve köle, muzaffer Roma İmparatoru’nun kulağına hep aynı sözleri fısıldayacak: “Memento Mori”. “Öleceğini anımsa!”