Monthly Archives: Aralık 2025

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

💾🔄⚙️ Fabrika Ayarları 💾🔄⚙️

Muhataplık, övmek ya da sövmekle değil, birinin varlığını gerçekten ciddiye almakla başlar. Birinin yüzüne bakarken, mesajını okurken ya da sesini dinlerken, kafanın içinde çok basit bir soru dolaşır: “Bu kişi benim dünyamı az da olsa etkileyebilir mi, yoksa sadece arka planda gürültü mü?” Cevap “gürültü” ise, orada övgü de gelse sövgü de gelse, muhataplık yoktur. Sadece ses vardır.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

💾🔄⚙️ Fabrika Ayarları 💾🔄⚙️

Konuşma denince çoğu zaman çok basit bir şeyden söz ediliyormuş gibi davranılır. “İşte söylersin, biter.” Oysa en çok kavga çıkaran anlara bakıldığında, cümlelerin kısa, anlamların ise aşırı yüklü olduğu görülür. İki arkadaş arasında geçen sıradan bir mesaj tartışması buna iyi örnektir. Ekranda görünen sadece “İyi, peki.” cümlesidir. Birinde bu cümle “kabul ediyorum” anlamı taşır, diğerinde “buz gibi küstüm” anlamı. Sosyal medya ve mesajlaşma üzerine yapılan araştırmalar, yazılı iletişimde tonun sık sık yanlış okunduğunu, insanların boşlukları kendi kafasındaki en kötü senaryoyla doldurduğunu gösterir (🔗, 🔗). Bu yüzden, konuşmak sadece kelime göndermek değildir; konuşmak, kendini ve karşıdakini çevirmektir. Parantez açmak ise bu çevirinin çıplak gözle görünür hale gelmesidir.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

💾🔄⚙️ Fabrika Ayarları 💾🔄⚙️

Giriş: İnsan sorusu bugüne nasıl iner

İnsan nedir sorusu, çoğu zaman kalın kapaklı kitapların kapağında durup duran, güncel hayata pek dokunmayan bir soru gibi konuşulur. Oysa aynı soru, sabah uyandığında telefonda “son görülme” saatine bakarken de, spam sandığın maillerin arasında işten çıkarılma mesajını görürken de, “süresiz” sandığın ilişkinin tek bir WhatsApp cümlesiyle bittiği anda da, bir anda sosyal medya hesabına giremediğini, hesabın kapatıldığını gördüğünde de bütün ağırlığıyla oradadır. Birkaç saniye önce her şey “normal” giderken, bir anda “ben kimim şimdi?” diye soran o iç titreyiş, insan denen varlığı anlamak için en çıplak malzemedir.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🍂🏚️🪪 Haymatlos 🍂🏚️🪪

Giriş – Pasif alay ne değildir, neyi görünür kılar

Pasif alay dendiğinde çoğu zaman akla hemen tanıdık birkaç sahne gelir. Birinin bir başkasına konuşurken ses tonunu hafifçe kısması, cümlenin ortasına ince bir iğne yerleştirmesi, sonra da “şaka yaptım ya” diyerek geri çekilmesi. Ya da sofrada, toplantıda, sohbet arasında havayı bir anda ağırlaştıran, hedefini tam adlandırmayan ama herkesin üzerine alınmak zorunda kaldığı bir laf. Bu tablo, pasif agresif davranış denen şeyin gündelik karşılığıdır ve kapsamlı bir analizini, kılıfına uydurulmuş iletişim biçimlerinde üç seviye pasif agresif kurnazlık olarak açan metinde bulmak mümkündür (🔗). (YERSİZ ŞEYLER) Ancak burada “pasif alay” bundan daha fazla bir şeyi, hatta bambaşka bir düzeyi işaret eder.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF+Fİ 🦋🤖

🎭♟️🕹️ Kukla Rejimi 🎭♟️🕹️

Giriş – Sinemanın tek konusu, tek daveti ve sinematik mazbata

Modern sinema anlatılırken kulağa daima aynı ağır kelimeler üşüşür: tarih, sınıf, savaş, travma, yabancılaşma, teknoloji, çocukluk, bilinçdışı, kolektif suç, politik şiddet. Her film, eleştirmen dilinde böyle “zengin meseleler”le donatılmış gibi sunulur. Yine de tek tek içlerine girildiğinde, bu zenginliklerin büyük kısmının aynı merkezin etrafında dönen şaşırtmacalar olduğu ortaya çıkar. Bu merkez, Yersiz Şeyler’de en çıplak adıyla konmuştur: sinemanın tek konusu karının şaapmasıdır (🔗). Burada karı, yalnızca evlilik cüzdanındaki “wife” değildir; hem arzu nesnesi, hem mülkiyet nesnesi, hem de cezalandırma nesnesi olarak konumlanan yarı-sokak, yarı-ev figürüdür. Şaapmak ise seks, üreme, duygusal emek, arzulanma, gözle tüketilme ve “karı yapılma”yı tek yamuk fiilde toplayan, kasıtlı olarak muğlak bırakılmış bir eylemdir.