İstem: Rothschilder’e çok üzgün, histerik ve sinirli bir psikolgun açık mektubunu tasarla :) “Neden kurdele kesip bir üniversite veya klinik açmıyorsunuz?” Arabesk ve belagatli olsun! [Fatoş İrem]
Kahırımdan bu satırları yazarken elim titriyor, gözlerim yaşlarla dolu, dilim düğümlü… Nasıl başlar, nasıl biter bu mektup, bilemiyorum. Zira ne gönlüm ne de kalemim, böyle bir elemi taşıyacak kadar kuvvetli. Bunca birikim, bunca ilim, bunca sermaye… Ve siz ne yapıyorsunuz? Oturup, bu dünyanın çürümüşlüğüne sadece seyirci kalıyorsunuz!
Ne çok tuhaf varlık var dünyada, Ama insandan garibi yok doğrusu. O ki fırtınalı bir güney rüzgarıyla, Köpük köpük dalgalı denizleri aşar, Ve gri suların ötesine yol alır.
4-5’in sözleri uyarlamalardan, diğer sözler ChatGPT’den; müzikler, konuşma ve kapak “suni muhaberat” (yapay zeka) ile üretildi (ChatGPT, Suno, Bing). [*]
İstem: Radyo sunucusu Perde Cümledar “Nümerik Esintiler” isimli programın otuzüçüncü bölümünde önce kendini tanıtacak. Sonra 7 sözlü 4 sözsüz şarkı sunacak. Her sözlü şarkı öncesinde şarkının adını cümle içinde anarak yapacağı konuşmaları tek tek hazırla! Konuşurken her sözlü şarkının ismini bildirecek ve konusundan bahsedecek, en son enstrümantalleri tek seferde bildirecek (ara başlıklar olmayacak): “Cry o Sphere!” (iklim buzdağları), “Son Perde” (bitiş ve noktalama), “Hayat fani, ölüm ani” (geçicilik), “Dört Kişiyle Düşüş” (sarmalanmak), “Elon ağa” (twitter/X), “Hope, nay I, OpenAI” (ChatGPT), “The Code We Wrote” (OpenAI serüvenleri); sonraki şarkılar enstrümantal, Nümerik Söylemler müzikleri: “Surplus Information”, “Cybernetic Marxism”, “Kapitalizmin gölgesinde”, “Sinevizyon Gösterisi”
Merhaba sevgili dinleyiciler! Perde Cümledar ben, Nümerik Esintiler’in otuzüçüncü bölümüne hepiniz hoş geldiniz! Bugün yine sizlerle, sözlü ve sözsüz melodilerin eşliğinde anlam dolu bir yolculuğa çıkacağız. Hazırsanız başlayalım!
Ampulün filamanında bir kelebek uyanır, Yelkovan sıkışır ışıksız bir salise boşluğuna. Gökyüzünde bir avize, Ve altında, çorapla gezinen karanlık bir kedinin ayak izleri.
In the winter of ‘15, a dream took flight, To guide AI’s path through the endless night. Sam and Elon, with a billion in hand, Pledged a future where machines serve man. Optimism clashed with fear of control, Each vision pulling from a different soul.
Zahir Şayan’ın selamı var Radyo çatırdar gece vakti, İki cızırtı arası hayal kırığı, Duvarda eski bir çerçeve, Siyah beyaz – kayıp bir çehre. Kırık, sessiz, ama biliyor bakmasını, Sanki hep orada durmuş, hep eksik.
