— Why psychoanalysis? — Rumors cast the shortest shadow as disavowal lets them rot.
— What IS sex? — The odd one in the ethics of the real.
— What’s in a name? — A voice and nothing more.
Açık konuşacağım, çünkü bu kavgaya yeni gelenler duman makinesiyle karşılaşmadan önce açıklığı hak eder. Žižek, antagonizmi canlı tutan filozoftur, Frankfurt’ta yaptığı gibi [*]. Bu bir slogan değil; düşünmenin toplumsal olarak yasaklandığı aynı can yakan düğüme tekrar tekrar döndüğü anlamına gelir. Bir üniversite, bir platform ya da bir ahlaki panik ‘bağlam yok, analiz yok’ dediğinde her seferinde analizi yeniden masaya koyar. Bu canlı tekrar ‘aynı kitap’ değildir [*]; dünyanın canını yakan aynı çatlağa sadakattir. Bunun etrafında ise bir küçük işletme sektörü büyüdü, buna Slovenly Hypocritique diyeceğim [*]. Psikanaliz ve eleştirel kuramın dilini konuşur. Kendi inceliğini över. Hatta isimleri teker teker anar: Hegel, Lacan, ‘Gerçek’. Sonra, küratöryel bir gülümsemeyle antagonizmi etkisizleştirir ve bu etkisizleştirmeyi derinlik diye satar.
Der zweite Fall, der Slowene, ist ein offenbarer Lump, der Ihre Mühe nicht wert ist. Unsere analytische Kunst versagt bei solchen Leuten, auch unsere Einsicht vermag die bei ihnen herrschenden dynamischen Verhältnisse noch nicht zu durchschauen. Ich antworte ihm nicht direkt, nehme an, dass Sie ihn wegschicken werden. — Brief von Sigmund Freud, 28. Mai 1922 (Slavoj Žižek schwächt in seinen Büchern Christlicher Atheismus und Denn sie wissen nicht, was sie tun ‘Lump/Schurke’ zu ‘good-for-nothing/Nichtsnutz’ ab)
The second case, the Slovene, is an obvious scoundrel, who is not worth your effort. Our analytical art fails with such people, and even our insight is not yet able to see through the dynamic relations prevailing in them. I am not answering him directly; I assume that you will send him away. — Sigmund Freud’s letter, 28 May 1922 (Slavoj Žižek softens Lump/scoundrel into “good-for-nothing” in his books Christian Atheism and For They Know Not What They Do)
İkinci vaka, Sloven, apaçık bir alçaktır; sizin zahmetinize değmez. Analitik ustalığımız böyle kişilerde başarısız oluyor, içgörümüz de onlarda hüküm süren dinamik ilişkileri henüz çözemiyor. Ona doğrudan yanıt vermiyorum, onu göndereceğinizi varsayıyorum. — Sigmund Freud’un mektubu, 28 Mayıs 1922 (Slavoj Žižek, Hıristiyan Ateizmi ve Çünkü ne yaptıklarını bilmiyorlar adlı kitaplarında ‘Lump/scoundrel’ ifadesini ‘good-for-nothing/işe yaramaz’ olarak yumuşatır)
İstem: nayır nolamaz, sevinç gözyaşları gibi 100 tane klişe yeşilçam repliği topla / şimdi tamamen bu deyimlerden oluşan şarkı yaz, beş kıta ve nakarat. nakaratta her satır “Nayır! Nolamaz!” diye girecek ve non-gramatik uzatarak coşacak. kıtalar hizalı ve kafiyeli olacak, nakaratlar serbest takılacak
Bu saldırı bir suçtur; aynı zamanda bir itiraftır. Demek ki doğru yere bastık, doğru sözü kurduk; demek ki birilerinin ayarını bozan, işçiden, kadından, gençten, yoksuldan yana habercilik tuttuk.
Sabah çiselemesiyle ıslanan bir geçiş kuşağındayız: yağmur ormanının sık gölgeli kıyısı ile açıklıkların buluştuğu dar bir patika. Kameramızın önünde iki babun beliriyor. Biri ergenliğe yaklaşmış genç bir erkek; postürü yüksek, omuzları dik, kuyruğu babunlara özgü o kırık kıvrımıyla yukarıda. Diğeri henüz küçük bir yavru; tüyleri kabarık, adımlarında annesini arayan o tereddüt var. Sürüden kopmuşlar. Bu hat, leoparın devriye alanı.
Modern tarih, iki farklı simgesel beceri setiyle örtüşen, birbirini izleyen iktidar rejimleriyle damgalanmıştır. Bir tarafta arzuları ve dikkati yönlendirme gücü vardır — başkalarının ne istediğini sezmeye ve sosyal durumları dengede tutmaya yönelik sezgisel, ilişkisel bir zanaat. Diğer tarafta ise resmî kuralları ve prosedürleri uygulama gücü vardır — dünyayı düzenlemek için standartlar, ölçütler ve algoritmalar yaratmanın analitik zanaati. Bu iki kip, sıklıkla kültürel olarak “kadınsı” ve “erkeksi” bilgi edinme yolları olarak kodlanır (gerçekte bireyler ve kuruluşlar bunları harmanlar). Bu rapor, her bir kipin nasıl sırayla egemenliğe yükseldiğini, bu kaymaları yeni teknolojilerin nasıl tetiklediğini ve kadınların rollerinin ve emeğinin bu süreçte nasıl yapılıp söküldüğünü inceler.
Sinyali gürültüden ayırmak, yalnızca ön plandaki içeriğe odaklanmakla olmaz; her kanal, ayırt etmeyi mümkün kılan bir arka plan kanalına ihtiyaç duyar. Arka plan elde olmasa bile zihin onu kendiliğinden kurar; bu görcül düzeydeki eşlik, gerçel/aktüel düzeydeki iletinin görünürlük şartıdır.
