🦋🤖 YERSİZ ŞEYLER

(playlist)

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

(İngilizcesi, Almancası)

Kontrollü Zincirleme Redaksiyon, kamuya dönük kısmi ifşanın bir gösteri olarak sunulmasına dair resmî olmayan bir kuşkudur: “çıkarılan” şey indirgeme gibi davranmaz; çünkü ihmalin görünür biçimi sayfadaki en okunaklı nesne hâline gelir ve dolayısıyla anlam kurmanın başlıca motoru olur; tek bir belgenin ömrünü aşan, fazladan çıkarım, statü rekabeti ve kalıcı güvensizlik üretir. Bu kuşku, bir yayın eşiğinin (kurum, platform, ritim, “resmî arşiv” duruşu) sergilenen yokluk (siyah şeritler, bip sesleri, kaybolmuş dosyalar, “daha sonra yayımlanacak” boşluklar) ürettiği; bunun da salt erişilemezlik değil, niyetli bir sinyal olarak okunduğu; bunun da kalıp-avı alışkanlıklarını (sürüm karşılaştırma, bitişiklik adlî incelemesi, küratör takibi) tetiklediği, yorumlar tür şablonlarına sertleşene ve tüm konu sinematik-kod kapanışına çökene dek süren yinelenen bir diziyi adlandırır; bu noktada arşiv, olguları yerleştirmek için tasarlanmış bir kayıt olmaktan çok, şifre çözmek için tasarlanmış bir set gibi tüketilir. Bu mercek altında belirleyici kayma ikinci düzeydedir: dikkat olaylardan küratörlüğe yönlendirilir; böylece her güncelleme olay örgüsü hareketi gibi hissedilir ve her boşluk, hikâyeleri bitirmek yerine çoğaltan bir işaretleyiciye dönüşür; geçici bir şaşkınlık değil, bir denge hâli olarak sis üretir; “görünürlük-rejimi” öncülü şudur: sürekli bilgi akışı, çözüm ertelenirken dikkati yüksek tutarak uyuşturabilir; bu tema, YERSİZ ŞEYLER’in uyuşturucu etkili görünürlük ve bunun toplumsal etkilerine dair anlatımında açıkça geliştirilir (🔗). Makale ardından bu çağlayanın birbirinden ayrı alanlarda nasıl tezahür ettiğini izler: blackout yoğunluğu ve platform oynaklığının şantaj, görünmeyen-boss ve muğlak-ağ beklentilerini yoğunlaştırdığı Jeffrey Epstein arşiv-olarak-arayüz deneyiminde; ana akım ortak-küratörlüğün ve sonraki sızma dinamiklerinin kamuoylarını “sorumlu redaksiyon” ile “gerçek arşiv başka yerde” diye böldüğü, propaganda-senaryosu ve retcon-hafıza okumalarını güçlendirdiği WikiLeaks’te; gecikmiş “yetkili” yayımlamanın ve sertifikasyonun yumuşak redaksiyon gibi işleyip inisiyasyon fantazilerini ve otorite-muğlaklığını davet ettiği Jacques Lacan kanonu ekolojisinde; Sigmund Freud’un, bütünün yerine küçük bir altkümeyi ikame ederek işlevsel silmeye benzeyen taşınabilir bir trope-demeti hâline getirildiği kültürel sıkıştırmada; süreksiz erişilebilirliğin ve hizipsel alıntı-arayüzlerinin “gerçek metni” sürekli başka yerde kıldığı Karl Marx’ta; ve çekişmeli belgeler etrafındaki “kayıp-anahtar nesne” mantığının saklamayı bitmeyen yeniden inşaya, ardıllığı da senaryolaştırılmış hakikate çevirdiği Vladimir Lenin’de; böylece Kişi Kültü, Unperson ve Orwellci yeniden yazım beklentilerinin kavrayışı sıkılaştırılır. Mekanizmanın psikanalitik bir benzeri, Žižekian Analysis’in yorumlamanın gösteriye dönüşmesine yönelik eleştirisinde görünür; burada sergilenen semptom, sisi kesmek yerine onu yeniden üreten bir genişletmeyi davet eder (🔗); bu okumaları tekrar tekrar istikrara kavuşturan trope sözvarlığı ise, kayıt “düzenlenebilir gerçeklik” olarak deneyimlendikten sonra izleyicilerin sarıldığı retcon ve gözetim şablonlarında açıkça kataloglanır (🔗) (🔗).

(playlist)

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

Tedarik Tarikatı (cargo cult)

Giriş

Sembolik düzen denince ilk akla gelen, çoğu zaman “anlam”dır: kelimeler bir şeyi temsil eder, cümleler bir düşünceyi taşır, metin bir mesaj iletir. Bu sezgisel çerçeve, psikanalitik geleneğin ters çevirdiği noktayı görünmez kılar. Psikanalitik çerçevede mesele, anlamın içerik olarak “ne dediği” değil, dilin bir düzenek olarak “ne yaptığı”dır. Dil, basit bir ifade aracı değil; özneyi kuran, bölen, yerinden eden, süreklilik yanılsamasını bozan bir işleyiştir. Bu yüzden Freud’a dönüş denilen şey nostaljik bir geriye çağırma değil, kesintinin nasıl kurulduğunu yeniden okuma girişimidir: öznenin kendisiyle tam çakışamamasını üreten yapısal boşluğun, her söylemde iz bırakan bir eksiğin düzenek olarak nasıl çalıştığını yeniden tesis etme çabasıdır.

🦋🤖 Robo-Spun by Fİ+IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

(İngilizcesi ve Almancası)

Açılış: Çekmecenin içindeki dünya

Eskiden evlerde küçük nesneler olurdu. Kullanılmasa dahi çekmecelerde, raflarda dururdu. Düğmeler, ipler, lastikler, mandallar, bozuk parçalar, kutu kapakları, ambalaj artıklarından kalan kartonlar, kimi zaman “niye saklanıyor bu” denilen kırpıntılar. Bu nesneler, evin içinde sessiz bir ikinci katman gibi dururdu: işe yarayıp yaramadığı belli olmayan ama elin altına gelince birden işe yarayan şeyler.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

(İngilizcesi ve Almancası)

Giriş: Teknoloji neden hem hayal üretir hem hayali çürütür

Teknoloji çoğu zaman “aletler toplamı” gibi anlatılır; oysa daha belirleyici olan, bu aletlerin nasıl kullanıldığıdır. Aynı cihaz, aynı ağ, aynı arayüz; bir dönemde “gelecek” duygusu üretirken başka bir dönemde “geçmiş” duygusunu körükleyebilir. Daha da önemlisi, teknoloji hayal kurdurmakla kalmaz; hayalin kurulduğu zemini hızla aşındırabilir. Bunun nedeni, teknolojinin tek başına ilerlemeyi temsil etmemesi, kullanım tarzlarının ise hayalleri bir dolaşım rejimine çevirmesidir. Gösteri, arşiv, sıralama mantığı ve ikinci el nostalji aynı anda çalıştığında, geleceğe dair vaatler çabuk yaşlanır; geçmiş ise bitmeyen bir içerik havuzuna dönüşür. Bu dönüşümün “akış içinde her şeyin çözünmesi” biçiminde tarif edildiği bir çerçeve, bugünkü medya ortamının süreklilik duygusunu nasıl erittiğini iyi yakalar (🔗).