Yine de fena halde muhtacım –adını ansam mı– dine. Sonra gece çıkıp yıldızları resmederim. (Vincent Van Gogh’un kardeşine mektubundan)
Yok kasaba yok
bir tek kara saçlı ağaç süzülmekte
boğulmuş kadın gibi kızgın göğün tepesine
Yok kasaba suskun. Haşlanır onbir yıldızla gece.
Ah yıldızlı yıldızlı gece! İşte böyle
ölmek isterim. Okumaya devam et






























