Tag Archives: İsevi Hipnoz

Adını Anmaya Cüret Eden Bir Sol (A Left that Dares to Speak its Name, 2020) kitabında Slavoj Žižek faşizan ideolojilerde öne çıkan komplocu düşman heyulalarından söz eder:

Sadece “Postmodern Marksizm” terimi bile iki zıt temayülü tek bir düşman figüründe bileştiren tipik totaliter prosedürü aklıma getiriyor (faşizmde bahsedilen “Yahudi Bolşevik komplosu” gibi).

İşte Cemal Dindar’ın manifestosunda tümgüçlü bir kötülük atfederek suçladığı “İsevi Hipnoz” komplosu da aynen “Yahudi Bolşevizm” veya “Postmodern Marksizm” gibi bir ideolojik kurgudur, şu veya bu toplumsal kesimi faşizanca düşmanlaştıran bir heyuladır [1].

Simgesel düzen öz-göndergelidir yani kendine atıf yaparak yapılanır. Eğer bu yapısal özellik (1) tek bir mahalde yoğuşursa ve (2) tam orada gizemli bir figürle perdelenirse (3) simgesel ufkun o noktasında komplo teorilerinde rastlanan tarzda bir Tümgüçlü Odak belirir. İşte Cemal Dindar’ın Halk İçin Psikoterapi Manifestosu’nu okuyanların karşısına çıkan İsevi Hipnozcular böyle bir odak noktasıdır. İlgili alıntıyı inceleyelim:

Sorunun yapısal bir parçası olup onu tarif ederseniz, her koşulda çözümü de tasarlayabilirsiniz. İşe yaramakla kastedilenin muğlaklığı bir yana, belli bir zamansal kesitte ölçü bu olduğunda isevilik yüklü hipnoz uygulamalarının işe yararlılığını aşacak terapi yöntemi henüz yeryüzünde görülmemiştir.
(Halk İçin Psikoterapi Manifestosu, Özet, Açık Mektup)

Birinci cümle sorunları çözümlere bağlayan ‘işe yararlık’ kıstasının öz-göndergeli olduğunu bildirmektedir. İkinci cümle ise bu öz-gönderge noktasına İsevi Hipnoz diye bir Tümgüçlü Odak yerleştirmektedir öyle ki ‘onu aşacak’ hiçbirşey ‘yeryüzünde görülmemiştir’ (!). Bir metinde böyle gülünçlük raddesinde abartılı ifadeler gördüğünüz zaman onu yazan kişinin semptomatik düğümlerine yakından temas ettiğinizi algılarsınız. Bu İsevi Hipnozcular kim ola ki?

Cemal Dindar Halk İçin Psikoterapi Manifestosu’nda ‘Baba’ olduğunu açıkladı:

Psikanalizin mevcut bilgi ve pratiğinin psikodiyalektik bir imkan olarak belirdiği mekanı toplumsallıktır ve grup, Chassequet-Smirgel’in Ben İdeali çalışmasında hayranlık uyandırıcı biçimde çözümlediği gibi, psikanalistin imkansız biçimde doldurmaya çalıştığı yeri, anne-bebek birliğini, ben idealini, temsil eder ve analist/terapist gerçek konumuna yerleşir; tarihin belli bir döneminde belli bir kurumsal sözün temsilcisi olan baba… Özgürlük bilinci olarak psikanaliz, bu üçgenleşmede, grup-terapist-kişi üçgeninde gerçek mekanına yerleşmiş olacaktır.
(Halk İçin Psikoterapi Manifestosu, Özet, vurgular: IBF)

Dikkatli okunursa Psikodiyalektik Teslis (grup-terapist-kişi) göze çarpar:
1) Cemal Dindar’ın çevresine topladığı ilgililer grubu anne ikamesi yapılmıştır.
2) Cemal Dindar’ın şahsı temelinde analist/terapist baba ikamesi yapılmıştır.
3) Cemal Dindar’ın terapileyeceği halk da bu Ersatz ailenin çocukları yapılmıştır.