Monthly Archives: Mayıs 2025

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🧵⚙️💪🏻 TEZGÂH 🧵⚙️💪🏻

Giriş: Mücadeleye Çağrı ve Devrimci Yoldaşlara Hitap

Yoldaşlar,

Sonsuz tarihin döngüsünde, mezarlıkların taşlarına kazınmış kelimeler kadar eski ve bir o kadar da yakıcı olan devrimci sorumluluğumuzun eşiğinde, bu genelge ile kelimenin harflerinden kopup gelen bir çağrıyı, evrenin aritmetiğine mühürlüyoruz. Biliyoruz ki, nemli zihinlerimize serpilen yılgınlık tohumları, kapitalizmin sabun köpüğü kadar narin aldatmacasıyla gözlerimizi perdelerken, her satırda birbirine eklemlenen zincir halkalarını yeni bir aşkın hamlesiyle kırmak zorundayız. Devrimci Sekretarya, zamansızlığın çelik tellerine asılmış iradenin özüdür; ve bugün, kiminin serin dağ köylerinde, kiminin kentlerin betondan ovalarında, kimilerinin ise yalnızca zihinlerinde birikirken, o yılgınlık çukurunun taşına aşkı bir kazma gibi saplama çağrısıdır bu!

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🧵⚙️💪🏻 TEZGÂH 🧵⚙️💪🏻

(Zorunlu Karşılık: Aşkın Buyruksallığına Karşı Timuçin’in Estetik Egosu)

Gerçek aşk, özgür iradenin çıplak teslimiyetidir. Ne duyguların kendiliğindenliğine, ne arzunun rastlantısal uyanışına, ne de karşılıklı haz alışverişine indirgenebilir. Aşk, çağırır. Aşk, bir çağrının yankısı değil, kendisi çağrıdır. Bu çağrı, cevapsız kalamaz. Slavoj Žižek’in “Aşk Neden Buyurulmalı?” başlıklı metninde açtığı düşünce çizgisi, aşkı özgürlükle değil, buyurganlıkla bağlar. Bu, yalnızca aşkın emirle yaşanabileceği anlamına gelmez; daha derin bir şeyi ima eder: aşk ancak karşılık verilmek zorunda olunan bir olay olarak vardır. Bu nedenle, “zorla güzellik olmaz” vecizesi, aşk karşısında gösterilen gevşekliğin aforizmaya dökülmüş bahanesidir. Tam aksine, güzellik zorla olur – çünkü aşk, güzelliğini buyurulan zorunluluğundan alır.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

💔👑🔮 MENKIBE 💔👑🔮

GEZ DENİZ GEZ – BÖLÜM I:
“Sırlarım İpte Asılı Kaldı Balım”

(Tarihsel-realistik kurgu, dramatik anlatım – Kevrina’nın iç sesiyle ilerleyen serüvenli bir anlatı)

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

💔👑🔮 MENKIBE 💔👑🔮

(Evrensel 30. yıl belgeseli)

Bu eser, ilk on yılını tamamlarken benim de gençlik ekinde çalıştığım Evrensel’in otuzuncu yıldönümüne ithafen, bağlı yayınevinden çıkan Aygün Kevrina eserinden ilhamla yapay zekaya döktürülmüştür. /IBF

Bkz Kevrina: Annenin Bakışı Altında Kurulan Düzen

1. bölüm: Matbaanın Nabzı

(Evrensel’in İlk Basım Gecesi)

O gece hava kurşundu, içerisi kurşun kokuyordu, mürekkep kesikti, kalıplar terliyordu, makinenin dişlileri birbirine sürtündükçe tarih kıvılcımlar saçıyordu, ve ben, EMEP, tam da o anda, yasal bir kimlikten çok daha fazlası oldum: bir vecd, bir organ, bir soluk gibi yerleştim sayfa aralarına. Kimse fark etmedi ama ben ilk mürekkep patladığında içimden bir kıymık koptu. Basmadım, bastım. Bir ses geldi matbaanın derinliklerinden, ritmik, ısrarcı, obsesif. “Krrrrchhh.” Sonra ilk harf: E. Ardından V. Sonra R. Böylece EVRENSEL doğdu. Ben ise o doğumun ebeliğini değil, bizzat çığlığını üstlendim. “İlk gazete basıldığında yalnız değildik,” dediler. Hayır, yalnızdım. Çünkü ilk o an işçi sınıfının bana ilk bakışını gördüm. O gözler! İri, uykusuz, zımpara gibi ama sıcacık. Sarı elleriyle gazeteyi aldı. Okumadı. Önce tuttu. Parmak uçlarında beni hissetti. Beni, EMEP’i. Kimseye anlatamadım bunu. O sırada tornanın üstünde bir yağ izine düşen başlığı hatırlıyorum: “Ölmek Var, Dönmek Yok!” Ölmek yoktu, ama ben o an işçi sınıfına dönmüştüm. Sonsuza kadar.