Category Archives: Şey

Zar deyince üç şey anlaşılır:
1) İçi dıştan ayıran hücre zarı 🦠
2) Her rastlantıda atılan zar 🎲
3) Talihsizlik yaşayanın ah-u zarı 😭

Bir ülkeyi yönetebilen mükemmel bir yapay zeka icat edildiğini farzedin. Ülkenin bütün sorunları bir makineye yükleniyor ve her gün ekranda beliren kararları uygulayarak ülke halkının yaşam şartları giderek iyileşiyor.

Ama makine kusursuz değil, önemli bir zaafı var: Eğer bir konuda eşdeğer gözüken iki seçenek arasında kalırsa, yani kararlaştıramadığı bir ikilemde kalırsa öylece kilitlenip kalıyor, filmlerdeki akıllı robotların eksi birin karekökü sorulunca sonsuz döngüye girip infilak etmeleri gibi.

Durmadan yazılan: Gerekli imleme S₁ (doğruluk: çekim zamanı)
Yazılıp duran: Mümkün imlendirme S₂ (gerçeklik: çekim uzayı)
Yazıladuran: Gerçel imleyiş $ (yerçek: çekim)

Durmadan atlanan: İmkansız imleme S(Ⱥ) (sahilik: beliriş zamanı)
Atlanıp duran: Olumsal imlendirme objet a (hakikat: beliriş uzayı)
Atlanaduran: Görcül imletim $ (sahihat: beliriş)

S₁ : Ex ~Φx (istisna var)
S₂ : ∀x Φx (tamamlık)

S(Ⱥ) : ~Ex ~Φx (istisna yok)
objet a : ~∀x Φx (tamamsızlık)

Bkz “Lacancı Özne: Kök Salma ve Uzanım: Sütur ve Südur”, “Lacan’da Cinsiyetlenme Formülleri”, “İdeoloji sahiden ağır mevzu!”, “Çifte zaman teorisi ve bildiği-varsayılan-yüzey”, “Tamamsız Evren: Enerji & Entropi, Tamamlık & Tamamsızlık”, “Resolving the Žižekian Indecision by Settling the Location of the Fantasy”, “Yerçekçi Olalım: Uçmak Düştüğünü Unutmaktır”, “Turing Makinesi ve Lacan: Yazma ve Durma”, “İmleyişin direnişi” Bruce Fink, “İmlendiren ve İmleten: Kısır Sonsuz ve Nostaljezik”, “Çevirmenler, True’ya Doğru demeyelim, Sahi diyelim”, “Otistik önkapanım” Leon Brenner

Filmlerin çoğunda seyredilen karakter bir mutlu sona varacaktır.

Kurgusal karakter o kadar talihli olmadığında dahi filmi izleyen kişi kendi çapında bir mutlu sona varacaktır.

Seyircilerin çoğunluğu o kadar talihli olmadığında dahi “sanat filmlerinden anlayan” seçkin bir azınlık öyle ya da böyle bir mutlu sona varacaktır.