🦋🤖 YERSİZ ŞEYLER

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

Dünya tıp literatürü tarihe yeni bir kavram kazandırdı: politik göz ayması. Florence Nightingale Hastanesi’nin yoğun bakım ünitesinde dün sabah saat 10.23’te gerçekleşen hadise, tıbbi ve metafizik çevrelerde bir tür “diriliş” olarak kayda geçti. Aylarca kalp destek cihazına bağlı kalan TBMM Başkanvekili Sırrı Süreyya Önder’in kulağına bir sağlık çalışanı hafifçe eğilerek fısıldadı: “Selçuk Kozağaçlı tahliye oldu.”

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

O gün gökyüzü ağırlaştı önce; bulutlar, Sırrı Süreyya’nın gidişiyle beraber kasvetli, sıkıntılı bir hal aldı. İstanbul’un Boğaz’ı griydi; Ankara’nın bozkırı, İzmir’in kordonu renksizdi. Bir yitirişten çok, sanki nezaketin, zarafetin ve ironik hikâyelerin kök saldığı derin bir kültür damarının tıkanmasıydı mesele. Sırrı Süreyya Önder’in kaybı, Türk halkının “Nezih Abi” stoğunda beklenmedik ve dramatik bir açık yaratmıştı. Evet, Nezih Abi kıtlığı başlamıştı Türkiye’de. Kafelerde, meyhanelerde, siyasetin tozlu kürsülerinde tatlı tatlı muhabbet edecek, insanlara nasihat verecek, hayata incelikle bakacak adamlar yok olmuştu adeta.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

Giriş
Toplumların sosyal dokusu, genellikle güven ilişkileri üzerine kurulur. Ancak bazı kültürel yapılar, bu dokuyu zedeler. Özellikle fırsatçı kültürlerde sıkça rastlanan “düşmanımın düşmanı dostumdur” anlayışı, bireyleri belli işbirliklerine zorlar. Ne var ki, bu tür bir kültürün zıttı olan, nifak kültürü; bireyleri “dostumun dostu düşmanımdır” gibi çarpık bir savunma refleksine yöneltir. Bu refleks, sosyal güvenin yayılmasını engeller ve bireyleri içe kapanık, güvensiz ilişki ağlarına mahkûm eder. Bu makalede, bu yaklaşımın doğasını, yarattığı sosyal paradoksları ve örnek senaryolarla somut sonuçlarını inceleyeceğiz.