Aşağıda, Fransızca konuşan Kanadalı bir gazeteci olan Serge Monast’ın banttan kaydedilmiş bir sunumunun dökümü yer almaktadır. Bant üzerinde tarih yoktu; ancak Monast 1983’ten ‘on bir yıl önce’ diye söz ediyor, bu yüzden bu konuşmanın 1994’te yapıldığını varsayacağız. Zaman zaman Bay Monast’a yönelik taciz söylentileri duyduk ve daha sonra öldürüldüğünü de duymuştuk. Bu, (bizim tarafımızdan) doğrulanmamış bir haberdir.
Serge Monast [Not: Serge Monast [1945 – 5 Aralık 1996] ve bir başka gazeteci; ikisi de Mavi Huzme Projesi’ni araştırıyordu; aralarında haftalar varken “kalp krizi”nden öldü, oysa ikisinin de kalp hastalığı geçmişi yoktu. Serge Kanada’daydı. Diğer Kanadalı gazeteci İrlanda’yı ziyaret ediyordu. Ölümünden önce Kanada hükûmeti, onu Mavi Huzme Projesi’ne dair araştırmasını sürdürmekten vazgeçirmeye çalışarak Serge’in kızını kaçırdı. Kızı hiçbir zaman geri verilmedi. Sözde kalp krizleri, Mavi Huzme Projesi’nin yol açtığı iddia edilen ölüm yöntemlerinden biridir.]
Sahte-hacking vibe’ı için geldim; bir sohbet kutusunun bir kontrol odasına dönüştüğü ve her mesajın bir kaldıraç gibi hissettirdiği o tertemiz küçük fantazi için. Depoyu buldum, install’a bastım, asistanın dümdüz İngilizceyle övündüğünü izledim: seni her yerde yakalayabiliyormuş; WhatsApp’tan Slack’e, iMessage’a, sanki gayet rahatça her yerdeymiş gibi, sanki hiçbir şeymiş gibi, sanki sıradan bir şekilde her yerde hazır ve nazırmış gibi (🔗). UI, yetkinliğe kestirme bir yol gibi hissettirdi: ders yok, seremoni yok, sadece ‘ne istediğini söyle’ ve makine yapmaya başlıyor. Ben de insanlar bir şey fazla güçlü hissettirdiğinde ne yaparsa onu yapmaya başladım: Kilidin açık olduğunu zaten bilen ama yine de içeride ne var görmek isteyen bir dedektif gibi durmadan tıkladım. Başlıklar aynı anda hem parlıyor hem de uğursuz duruyordu; tek nefeste hem ‘bu gelecek’ hem de ‘bu bir tuzak’ diye okunan türden bir hikâye (🔗). İşte o an çarptı: ‘hack’ hiçbir şeyi kırmak değildi. ‘Hack’, evet demenin ne kadar kolay hissettirdiğiydi.
Gerontoregresyon, zihnin geç yaşamda şimdiki zamana yaptığı harcamayı azaltıp daha çok önceki sermayeyle yaşamaya başlamasıyla görülen bir sürüklenmeyi adlandırır. Şimdi hâlâ oradadır, ama artık bedeli bütünüyle ödenmez. Dikkat seçici hale gelir, sabır incelir, düzeltme yorucu olur ve psişe içeriden doğan daha kolay doyumları kabul etmeye daha istekli hale gelir. Geçmiş artık yalnızca anımsanmaz; içinde oturulan bir yer gibi işlemeye başlar.
Arap Dünyası Enstitüsü bu pazartesi arandı; eski Kültür Bakanı’nın evi de, Jack Lang’in Jeffrey Epstein ile olduğu öne sürülen mali bağları üzerine yargının başlattığı soruşturmalar kapsamında arandı. Public Sénat
Tuhaf bir polislik türü artık psikanalitik ayıklık kılığına sokuluyor. Psikozun bir tanımı, sıradan okurlara ucuz bir teşhis silahı verecek şekilde sunuluyor ve sonra bu silah, sorumluluğu isimlendirmekte ısrar eden herkese sessizce doğrultuluyor. Hamle yüzeyde basit görünüyor, neredeyse ‘paranoyak olmama’ dersi gibi, ama bir toplumsal makine gibi işliyor: güç üzerine ihtilafları zihinsel yapı hakkında hükümlere çeviriyor, hesap sorulabilirliği gizli bir kuklacıya dönük kuşkulu bir iştihaya dönüştürüyor ve gayrışahsi tahakkümü sanki olgunlukmuş gibi yutma alışkanlığını talim ettiriyor.
Geçen hafta size Ersatz Ütopya diye reklamını yaptığım Sinematik Vampir’in aslında Şeytani Kötülüğün Müşterek İyilik kılığında sunulması olduğunu kabul ediyorum…
Böyle giriyor Žižek Epstein konusunu ilk defa açtığı “Günahkarlar 2: Erbaba Olarak Epstein” yazısına. “Günahkarlar” filmindeki kurgusal vampirlere atıf yapıyor kılığında sunulan bu cümlenin hakikat hissi vermesini sağlayan gerçek atıf noktası ise Kötücül Sinematik Makinenin Kendi Vampirizmini ikrar edermiş gibi gözükmesi, neden mi? İki sebeple:
1) Kurgularda Hero’dan çok daha belirleyici olduğu bilinen Villain figürleri her zaman Sinemanın Kendi Sektörel Kötülüğüne özgöndergedir: a- Bütün o görkemli kötülüklerin tek başarısı milyonlarca seyirciyi perdelere/ekranlara mıhlamaktır. b- Jönlerin tek başarısı da nihayetinde hikayeyi bağlayabilip seyirciyi serbest bırakmaktır, bu yüzden: c- Bitimli Film yerine Bitimsiz Diziler yerleştikçe dünyalar karartıldı (gaslight kıstığını inkar etmek gibi): d- Hero’lar hem geri çekildi ve tavizler verdi, hem de Anti-Hero adı altında ambivalent kalıba sokuldu. e- Senaryonun dikizci seyir hazzını mıhlama potansiyelini belirleyen Villain baskınlığı çok çok yükseldi.
Ontario, Waterloo’daki Perimeter Institute of Theoretical Physics’in kurucu öğretim üyelerinden, son derece saygın fizikçi ve kozmolog Lee Smolin, Epstein dosyalarında adı geçen birkaç Kanadalı akademisyen ve iş insanından biri. (Perimeter Institute for Theoretical Physics)
Son derece saygın bir kuramsal fizikçi, kısa süre önce yayımlanan dosyalarda, merhum Amerikalı cinsel suçlu Jeffrey Epstein’la olan bağlarının ortaya çıkmasının ardından, kurulmasına yardım ettiği Ontario’daki enstitüden uzaklaşıyor.
2026’da patlayan Jeffrey Epstein dosyası, Jack Lang’ı “eski bir bakan” olmanın konforlu sisinden çekip çıkardı (tam metin bu sayfanın en altında): e-postalar, hediyeler, jestler, uçaklar, araçlar, “kolaylaştırmalar” ve bir offshore düzenek; hepsi bir “ağ”ın diliyle konuşuyordu. Bu ağın vitrini Institut du Monde Arabe idi; Lang yıllarca orada “alanının tartışmasız hâkimi” gibi durabildi, ta ki dosya “herkesin bildiği” ayrıcalık alışkanlığını kamuya taşırana kadar. İstifaya zorlanma ve Fransız mali soruşturması, bir kişinin “yanlış çevre”ye düşmesinden çok daha fazlasıydı: toplumsal kredinin, ilişkilerin ve dokunulmazlık hissinin nasıl işletildiğine dair çıplak bir sahneydi. (🔗) (Le Monde.fr)
Açılış sahnesi: bu konunun gündelik hayatta niçin var olduğu
Hareket ediyormuş gibi görünüp hiçbir yere varmayan tanıdık bir konuşma türü vardır. Konular değişir, örnekler çoğalır, nitelemeler üst üste biner ve yine de hiçbir şey daha belirli hâle gelmez. Konuşan kişi zeki tınlayabilir, dinleyen kişi hatta bilgilenmiş hissedebilir, ama sonrasında durum tuhaf biçimde değişmeden kalır: aynı sorular yerinde durur ve aynı gerilimler geri döner. Bu, yalnızca can sıkıntısı ya da kötü niyet meselesi değildir. Dostane sohbetlerde, işyeri toplantılarında, terapi seanslarında, akademik seminerlerde ve politik yorumlarda olur. Sözler gelmeye devam eder, ama hiçbir şeyi bağlamazlar.
