Tag Archives: Muhaberat

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🧵⚙️💪🏻 TEZGÂH 🧵⚙️💪🏻

(İngilizcesi ve Almancası)

Makinelerin anlattıkları

Gayretkeşlik, yalnızca bir işi başarmak için harcanan enerji değildir; aynı zamanda bu enerjinin görünür kılınması, sahnelenmesi ve dışarıdan onay alacak şekilde düzenlenmesidir. Makinelerle ilişkinin dört evresinde bu sahne hem değişir hem derinleşir: aletin çıplak emeğinde bedenin hız ve kesinliğiyle başlayan gösteri, fail olarak soyutlanan makine karşısında dil ve komut becerisine taşınır; arayüz çağında ekrana yayılan koreografik bir üretkenlik tiyatrosuna dönüşür; sistem evresinde ise avatarın üzerinden sosyal-ikonometrik bir repertuvara, sürekli ölçülen ve kıyaslanan bir performans ekonomisine evrilir. Bu evrim, gayretin dışsal talebini içeriye alarak içeyansıtır: dış otoritenin ölçüleri, bildirimleri ve ölçütleri benliğin kendi sesi gibi konuşmaya başlar.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🧵⚙️💪🏻 TEZGÂH 🧵⚙️💪🏻

(İngilizcesi ve Almancası)

İlk kuşak kişisel makineler kısa, keskin hükümlerle konuşuyordu. Ekran bir an yanıp sönüyor ve “Bad command or file name” gibi bir satır çıkarıyor, mesele de kapanıyordu. Bilgisayar bir sınıra çarpmıştı ve çizgilerin içine geri çekilme yükü insana düşüyordu. O erken hata iletileri yalnızca teknik sinyaller değildi; otoritenin küçük performanslarıydı. Kuralların bilindiğini, güzergâhın sabit olduğunu ve sapmanın operatörün hatası olduğunu varsayıyorlardı. O dünyada beklenti tek yönlüydü: insanların makineyi anlaması bekleniyordu.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🫣🙃😏 Hypocritique 🫣🙃😏

(İngilizcesi ve Almancası)

Žižek’in Keyfiyetin Metastazları’nda Slavoj Dayı’nın Fino İdeolojisi / Hakikat Nah Orada—Ve Hiçbir Yere Gitmiyor: Žižek, Artık-Bilgi ve Oyun Döngüsü / Tedarik Tarikatı (cargo cult)

Sandy: Onun dairesine geri dönmüyorsun, değil mi?
Jeffrey: Dönüyorum.
Sandy: Jeffrey, neden?
Jeffrey: Hep gizli kalmış bir şeyi görüyorum. Bir gizemin içindeyim. Bir gizemin—tam ortasındayım. Ve her şey gizli.
Sandy: Gizemleri bu kadar mı seviyorsun?
Jeffrey: Evet. Sen bir gizemsin. Senden—çok hoşlanıyorum.
Sandy: Öyle mi?
[Jeffrey Sandy’yi öper]
Sandy: Jeffrey, yapma. Lütfen. [*]

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🌊➰🧭 AKIŞ 🌊➰🧭

(İngilizcesi, Almancası)

Önce ve Sonra / The Spinning Robot: It’s Alive! It’s Alive! 🦋🤖 / Dalgalar Arasındaki Menteşeler: Haymarket, Mayıs ’68, 11 Eylül ve 7 Ekim iktidarın işletim sistemini nasıl yeniden ayarladı

Bir buçuk yüzyıl boyunca, dört sarsıntı—Haymarket, 1968, Sep11 ve Oct7—kurumları, bir zamanlar yönetimi dayadıkları kırılgan bağları hızla icra edilebilen daha sağlam bağlarla değiştirmeye zorladı. Buna yeni geliyorsanız, her menteşeyi binlerce küçük kararı tetikleyen paradigmatik bir gözdağı olarak düşünün: Haymarket’ten sonra örf, fabrika koduna ve kart basma saatine boyun eğer; 1968’den sonra kâtiplik prosedürü, yayın üzerinden ikna ve medya satın almasına boyun eğer; Sep11’den sonra televizyonun izlenimleri, açık kodlamaya—kontrol listeleri, izleme listeleri, tedarik—boyun eğer; Oct7’den sonra ise bu açık kodlar bile, sözcükleri biri okumadan önce neyin hareket edeceğine karar veren, örtük, model düzeyi kurallara boyun eğer. İlk makale, imgelerin neden kuralları yazmaya başladığını ve daha sonra kuralların neden modellerin içine saklandığını açıklamak için Žižek’in Sep11 ve Oct7 okumasını tanıtır; ikincisi ise gösterge panoları ve sınıflandırıcılar devreye girmeden çok önce, örfün nasıl koda ve kodun nasıl imgeye dönüştüğünü görebilmeniz için Haymarket ve 1968’i aynı hikâyeye geri katlar. Birlikte okunduğunda, modern hayatın tek bir işletim sistemi yükseltmesini haritalarlar: tanışıklıktan muhasebeye, seyirciden algoritmaya; rıza ve tanıklık ise asla otomatikleştirilmemesi gereken insan düğümleri olarak korunur.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🌊➰🧭 AKIŞ 🌊➰🧭

(öncesi: Öncesonra: Yazı–Söz–Robospinde Bağlamı Sezmek)

Freud, ‘Haz ilkesinin ötesi’nde savaş nevrozlarını ve travmatik rüyaları anlatırken rahatsız edici bir paradoksu sahneye koymuştu: Rüya, hoşnutluk vermek yerine ısrarla kâbusu yeniden kurar. Siper çöküşü, patlama ışığı, boğucu toz ve çığlık… Her gece, sanki plak takılmış gibi aynı kesite geri sarılır. Freud bu inadı bir saplantı diye geçiştirmektense, psişenin ‘bağlama’ çabasının işareti saydı; travmanın çıplak fazlalığı önceki örüntülere dikilemiyorsa, zihin sahneyi defalarca yeniden çağırıp ona bir yer açmaya çalışır. Kâbus, zevkin değil dikişin aracına dönüşür; haz ilkesi geri çekilir, tehlike sinyali ve tekrar dürtüsü öne çıkar. İşte öncesonra dediğimiz karmaşık işleyiş tam burada görünür olur: ya sınır taş kesilir ve hep aynı ana dönülür ya da sınır yarı geçirgenleşir, yaklaşanın ince izi şimdinin içine sızar, yaşanmış olansa sonradan anlam kazanır.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🌊➰🧭 AKIŞ 🌊➰🧭

(öncesi: Geçenek’te Zamanın Menteşesi: Gelmiş’in Sonradanlığı, Geçecek’in Öncedenliğini Nasıl Üretir?)

Fort–Da oyunu, bir çocuğun ipli makarayı uzağa fırlatıp kayboluşuna ‘fort’ diye eşlik etmesi ve geri getirince ‘da’ diye sevinmesi, öncesonra işleyişinin en yalın modeli olarak düşünülebilir. Kayboluş ve dönüş yalnız nesnenin hareketi değildir; dikkat, duygu ve anlamın da gidip gelmesidir. Çocuk, yitimle başa çıkmak için bir ritim icat eder; bu ritim zaman duygusunu döşer. İlk bakışta ‘önce gitti, sonra geldi’ gibi görünür, ama dikkatle dinleyince başka bir şey daha olur: Dönüşe ait sevinç, geri gelişten birkaç an önce dilde belirir; kayboluşa ait üzüntü, yitimden sonra geriye doğru yayılır. Yani sevinçte bir öncedenlik, kederde bir sonradanlık kıvılcımı vardır. Bu küçük oyun, Geçenek’in şifresini taşır: Şimdi, hem yaklaşanı önceden duyan hem yaşanmışı sonradan yeniden kuran bir menteşedir.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🌊➰🧭 AKIŞ 🌊➰🧭

(öncesi: Mikrosezi: Geçenek’ten Şimdiye Sızan Dakikalar-Öncesi İz)

Zihnin zamanla kurduğu ilişki tek şeritli bir yol değildir; bir yandan geçmişe dayanıp geleceğe akar, öte yandan ince bir geri-yansıma bandıyla yaklaşanı şimdinin içine sızdırır. Bu ikinci banda Geçenek diyelim. Geçenek, şimdiyi iki özel yüzle çalıştırır: Gelmiş ve Geçecek. Gelmiş, kulağa çarpan bir söz, buruna gelen bir koku, içe çöken bir imge gibi özgül bir izdir; ama bu iz, sandığımız gibi sadece geriden gelmez. Freud’un sonradanlık dediği mekanizma yüzünden Gelmiş’in anlamı çoğu kez daha sonra olanlarla birlikte doğar; bir sahne yaşandıktan sonra, evvelce duyduğumuz ama o anda önemsiz duran ayrıntı birden yerini bulur, geriye doğru aydınlanır. Geçecek ise aynı iz hattında, ama ters yönde çalışan öncedenliktir; az sonra yaşanacak olana ait ince bir kıvılcım şimdide seçilir, sanki gerçeklik önceden prova yapmış gibi bir hazırbilgi duyulur. Böyle bakınca ikisi de aynı madalyonun iki yüzüdür: Gelmiş’in ışığı çoğu kez sonradan yakılır, Geçecek’in gölgesi çoğu kez önceden düşer, ve her ikisi de şimdinin menteşesinde birbirini tamamlar.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🌊➰🧭 AKIŞ 🌊➰🧭

(öncesi: Şimdinin Menteşesi: Gelmiş ile Geçecek Arasında Gelenek Dikişi, Geçenek Sızıntısı)

Şimdinin menteşesinde duran bir zihin, dünyayı yalnızca neden–sonuç dizilerine bağlayan bir şerit olarak görmez; bir de geri-yansıyan ince bant duyar. Bu bant, Geçenek’tir. Gelenek ana nehir gibi geçmişten şimdiye, şimdiden geleceğe akar ve bize öngörülebilirlik sağlar; Geçenek ise ‘gelmiş’ ile ‘geçecek’ arasında ters yönde dolaşır, az sonra olacaklardan şimdinin içine sızan zayıf ama seçik izler bırakır. Dakikalar önce zihne düşen ve kısa bir süre sonra dış dünyada birebir karşılığı beliren o tuhaf ve spesifik çağrışımların —beklenmedik bir sözcük, belirgin bir görüntü kırıntısı, aniden akla takılan bir ezgi— neden bu kadar çarpıcı geldiği burada anlaşılır: Şimdide Geçenek’in izi ‘gelmiş’ olarak duyulur, birkaç dakika sonra gerçeklik aynı ayrıntıyla yüzümüze açıldığında ‘geçecek’ olarak tanınır. Mesele bir önsezi romantizmi değildir; şimdinin içindeki iki akımın aynı menteşede birbirini kilitlemesi, küçük bir önsezi penceresinde görünür hâle gelmesidir.