Tag Archives: Nah-ı Pir

İnsanın dünyadan olumlu/olumsuz çeşitli beklentileri olabilir. Hayal kurabilen birinde bunlar arasında sevgi beklentisinin öncelik kazanacağı sır değildir. Sevgi beklentisi ilk başta hayalidir, yani simgelenmemiştir, talepleşmemiştir, dile dökülmemiş, söze tercüme edilmemiştir.

Talepleşmemiş beklentinin karşılıksız kalıp boşa düşmesinin dışavurumu olsa olsa hayal kırıklığı olabilir. Böyle bir beklenti kamusal alanda meşruiyet iddia edemediği için özel/hususi alanların izafi emniyetine sığınmak zorundadır. Bu tavrın özü nostaljidir çünkü insanı hayal kırıklıklarından koruduğu farz edilen bir Yuva/Cennet hayal eder ve bu öte yere veya yok yere özlem duyar. Fakat talepsizce beklenen sevgi bir anlamda yoğun bakımdadır çünkü hayallerin yaşam destek ünitesi ile canlı tutulmaktadır. Okumaya devam et →

🏛️🧠💫 Geistesfront 🏛️🧠💫

Proletaryadan prekaryaya geçiş yürürlükten kalkan bir toplumsal yasanın yerine bir başkasının geçişi ile açıklanamaz çünkü prekerleşme toplumsal yasaların dayandığı mantığın bozunma sürecidir. Prekerleşmeyle aşınan ve kaybedilen öğe herkestir. Ama kaybedilen belli bir herkes değil, herkes olma işlevidir, matematikte “∀” ile simgelenen tümel niceleyicidir [1].

İma etmek “işaret etmek” anlamına gelir ama nedense ima edilen şeyin genelde olumsuz olduğu düşünülür. Bunun nedeni herhalde anlamın üzerini örtmenin en muhtemel sebebinin utanç veya ayıplık olduğu inancıdır.

Oysa sırf soğukta üşümesin diye anlamın üstü örtülmüş olamaz mı? Zaten dildeki her kelime bir anlam örtüsü değil mi? Anlam çırılçıplak kalsaydı kelimelere gerek kalmazdı, gerçi o zaman anlamın kendisi de buharlaşıp giderdi.

Anlamın başlıca örtüsü ‘şey’dir: Bir şey… iyi mi kötü mü, doğru mu yanlış mı, yol mu değil mi, var mı yok mu? Okumaya devam et →

Freud’ın Ödip kompleksi teorisine göre Batılı çekirdek ailede babanın temel işlevi anne ile çocuk arasına girerek “normal” (nevrotik) simgesel dolayımı başlatmaktır. Baba araya girmezse anne-çocuk bağı “anormal” (dengesiz) bir yola girebilir (sapkınlık veya psikoza dönüşebilir). Babanın müdahalesi ilk yasayı koyar ve ensesti yasaklar: “Dur, o senin annen, sen de çocuksun!” Bunu Türk filmlerindeki “Durun siz kardeşsiniz!” repliği gibi düşünebilirsiniz. Babanın “dur!” komutu aynı polisin “dur ihtarı” gibi özneyi simgesel düzene tabi kılar; “dur deyince durmamak” anormalliğin tanımı olur.

‘Feyiz’ ile aynı kökü paylaşan ‘faiz’ paranın fazlalaşması (südur) anlamına gelir [1]. Faizin kaynağı ‘yatırıma yatırım’ yapılmasıdır:
1) A B’ye kredi vererek yatırım yapar, ama bu yatırım karşılıksız değildir.
2) B A’nın ona yaptığı ‘yatırıma yatırım’ yaparak A’ya faiz öder [2].

‘Faiz’ dinde günah sayılır çünkü ‘yatırıma yatırım’ kapısı bir kez açılırsa, bu iş ‘yatırıma yatırıma yatırım’, ‘yatırıma yatırıma yatırıma …’ diye uzar gider ve bilgisayar biliminde ‘özyineleme’ denen mekanizma nedeniyle sonsuz döngü problemine yol açar: Paranın hareketi otonomlaşır, sermaye olur, kendi mantığıyla ilerler, kimse onu durduramaz ve “katı olan herşey buharlaşır” (Marx & Engels) [3] Okumaya devam et →