Tag Archives: Tezahürriayet

Lacan üç önemli terimi 4’üncü seminerde tanıtır:

iğdiş: hayali nesnenin simgesel eksikliği
hüsran: gerçek nesnenin hayali eksikliği
yoksunluk: simgesel nesnenin gerçek eksikliği

İğdiş ile yoksunluk karşıttır, hüsran da istikrarsız ara terimdir.

Solum ilkesini hazım ilkesinden ayırt eden yazıyla ilgili Kimera dergisi hakemlerinin çektiği hazımsızlığın ahmaklık çeşitlerini anlatan çevirinin üzerine denk gelmesi isabetli oldu [1]. Madem kural icabı “dergiye kabul edilen yazıların telif hakkı dergiye devredilmiş sayılır,” o zaman anonim maskeler adına yazara “iletilen raporları” cevaplama hakkı da ilke icabı yazara devredilmiş sayılır.

1) “Okurlarımız yorulabilir çünkü bütünsüzlük, hızlı geçişler, kopukluk, kayma…”

Descartes’ın ünlü durum bildirimini hatırlarsınız:

Düşünüyorum öyleyse varım!

Şimdi bu felsefi mantığı oluşturan sebep (düşünme) ve sonucu (öyleyse varım) irdeleyelim.

Sebep: Düşünüyorum
Düşüncelerin içini açarsanız orada düşleri bulursunuz: hayaller sözlerin altını dolgulamıştır. Ama düşlerin de örtüsü kalkarsa bu sefer düşüş belirecektir: mutlanarak göklerde süzülmeye meyleden her hayalin arkasında kaybetmek, ayrılık, ölüm gibi korkutan ya da kaygı veren bir hayalet saklanmaktadır. O halde nüveden kabuğa doğru ruhsal katmanlar şunlardır: düşüş, düş, düşünce. İlk iki katman iki ayrı bileşim oluşturur:

🧵⚙️💪🏻 TEZGÂH 🧵⚙️💪🏻

X, Y, Z kuşaklarının her biri kendi içinde simetriktir [1]. Harflerde bu simetriler görülür:

1) X’te yansıma simetrisi vardır: Eskilerle yeniler arasında gidip gelirler.

2) Y orijine göre simetriktir: Yankılarla yansıların kavşak noktasında kalmışlardır (binyılcı nergis).

3) Z’de dönme simetrisi vardır: Hiperegonun kısır döngüsüne kapılmış fırıl fırıl dönmektedirler.

Şimdi bakışım tamlamaları kurarak bu simetrilerin ilişkilerini inceleyelim [2].

İki kişi bakışırken üçüncüye beklemek düşer.

Argo bir özdeyişten uyarladığımız bu cümleye bakışım tamlaması adını verelim. Bakışan iki kişinin simetrisi bakışımdır, o çiftin üçüncüye atıfla geçerlenmesi de tamlamadır.

Görü ve duyu Lacan’da şöyle tanımlanır [1]:

görü (nazar): Ötekine duyulan arzu
duyu (seda): Ötekinin arzusu

Dikkat ederseniz duyu bağımsız değişkendir, dolaysızca Ötekinin arzusundan kaynaklanır; görü ise duyu üzerinden tanımlanmıştır, Ötekine “duyduğunuz” arzuya “göre” şekillenir.