Tag Archives: Görce Yazıları

Tahsin Yücel’in Saussure yorumunu temellendiren Dilsel Teslis (gösterge-gösteren-gösterilen) şu formülle desteklenir [1]:

Sessel imge kavramı gösterir.

Bu formülü şöyle okuyun:

A B A’ B’.

Bu formülün işlevi A‘ların gizemini (ses-kavram bağını) B‘lerin totolojisiyle (imgenin göstericiliği ile) dikişlemektir:

A) Dildeki ses-kavram bağı gizemlidir, onu kimse bilemez.
B) İmgeler her zaman göstericidir ve bunu herkes bilir.

Dikkat edin: A’ların derin gizemini B’lerin sığ totolojisiyle dikişlemek sahteciliktir! A’lar dilin kendisidir, yani formülün varlık sebebini oluşturan evsahipleridir, B’ler ise salonu ele geçirip evsahiplerini mutfağa gönderen davetsiz misafir rolündedir. Okumaya devam et →

浪🧩📞 LACAN DERSLERİ 浪🧩📞

İlk Indiana Jones filminin en başında dehşete kapılan yerliş rehber fıymak üzere

(öncesi: Jaklakanya Seyrüseferi 3: Bilgilenmek Değil Bilebilmek İçin)

Jaklakanya rehberleri üçe ayrılır (hayali, simgesel, gerçek):

1) Turistik Animatör: Atraksiyoncudur, biraz şundan biraz bundan bahsederek lunaparktaki korku tüneli veya komik aynalı labirent gibi şovlarla hoşça vakit geçirmenizi sağlar. Ona göre siz eğlendirilecek anonim kalabalıktaki herhangi birisiniz. Havalı kostümler giydiğinde dahi şövalye görünümlü ‘şov al ye!’dir. Onda bulacağınız Hayali Lacan, kendi kişisel gölgenizi yansıtan bir göldür olsa olsa. O tatlısu ortamında inşa edilen Egolara fazla güvenmeyin çünkü orada ‘her anlama bir yanlış anlamadır’, Ekho’ya kulaklarını tıkayan Narkissos göldeki hayaline hapsolur [1].

Beş duyuyu temel bir senaryoyla sıraya dizelim:

1) Ötelerden ‘pat!’ diye bir ses işittim.
2) Ağacın yanına gelip yerdeki meyveyi gördüm.
3) Eğilip meyveyi elime aldım, ona dokundum.
4) Nasıl bir şeymiş diye meyveyi kokladım.
5) Sonra meyveyi ısırıp yedim, tattım.

Bilindik sözü ele alalım:

Kendini bir şey zannediyorsun.

Bu sözün yanlış okunuşu şöyledir:

“Bir şey olabilmek” anlamındaki en asgari kavrama bile layık olamıyorsun.

Bu okuma insanı çıkmaz sokaklara gark eder çünkü pederane üstbene özgü kontr-Ödipal veya Boğaçhanvari örtük saldırgan dürtünün dışavurumudur [1]:

Senden (ben olmasam!) hiçbirşey olmaz(dı), ne köy ne kasaba…

Aynı sözün doğru okunuşu şöyledir:

Kendini bir şey (X) zannetmekle bir şey (Y) oluşunu telafi ediyorsun.

Bu yapıya Zanla Telafi diyelim: Okumaya devam et →