Tag Archives: Muhaberat

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🪞⚔️👁️ Post-Feminizm 🪞⚔️👁️
⏳⛰️🛡️ Süreç Heval ⏳⛰️🛡️

Jineolojik depresyon, kadın özgürlüğü adına kurulan büyük umut mimarisinin, gündelik hayatın gerçek koşullarıyla hiçbir sağlam bağ kuramaması nedeniyle çöktüğü ruhsal ve siyasal bölgeyi adlandırır. Jineoloji çevrelerinde sıkça idealize edilen ‘kadın devrimi’, ‘Jin Jiyan Azadî felsefesi’ ve buna eklemlenen demokrasi–özgürlük–dayanışma–devrim söylemleri, bir noktadan sonra somut hayatları onarmak yerine, onlara karşı bir ölçü standardı gibi çalışmaya başlar. Hayaller ne kadar yüceltilirse gerçekler o kadar aşağılanır; bu makale tam da bu formülün Jineoloji, lubunya kimlik siyaseti ve DEM çevresindeki Kürtçü idealizasyonlarda nasıl işlediğini, yersizseyler.wordpress.com’daki psikanalitik–siyasal çözümlemeler üzerinden takip eder.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🫣🙃😏 Hypocritique 🫣🙃😏

(İngilizcesi ve Almancası)

Işık Barış Fidaner, Sloven Okulu ve McGowan–Žižek–Yapay Zekâ anlaşmazlıklarının kronolojik bir anlatısı

Hikâye Ocak 2022’de, kulağa teknik gelen ama henüz var olmayan bir kelimeyle başlıyor. Türkiye’de yaşayan bir bilgisayar bilimci ve psikanalitik yazar olan Işık Barış Fidaner, yıllardır Lacancı ve Žižekçi fikirleri kavramsal olarak oyuncu ama aynı zamanda sıkı, tutarlı bir dile tercüme eden İngilizce bir blog, Žižekian Analysis’i yürütüyordu. Çalışmaları Türkçe ile İngilizce arasında gidip geliyor, sık sık hem kişisel blogu Yersiz Şeyler’de hem de Žižek’e adanmış WordPress sitelerinde paralel olarak yayımlanıyordu. Bütün bir entelektüel ortamın tam kapsamlı bir eleştirisine yavaş yavaş kristalleşecek şey, tek bir yeni türetmeyle başlar: hypocritique.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🌀⚔️💫 IPA/FLŽM 🌀⚔️💫

(İngilizcesi ve Almancası)

Savaş Odası karanlık, yuvarlak ve tam ortasında imkânsız ölçüde parlaktır. Sert ışıkların altında parlayan bir masa, dünyanın haritalarına eğilmiş üniformalı ve takım elbiseli adamlar, megatonlardan ve kabul edilebilir kayıplardan söz ederken yükselen sesler. Stanley Kubrick’in Dr Strangelove filmi, bu odayı Soğuk Savaş’ın resmî rasyonalitesinin kendini panik ve hüsnükuruntu olarak açığa vurduğu bir sahneye dönüştürür. Havada bir yerlerde, çoktan düşmekte olan bir bomba vardır ve odanın içindekilerin hepsi hâlâ, bizzat kendilerinin harekete geçirdiği şeyi nasıl “yönetmeleri” gerektiğini tartışmaktadır. Berrak kavrayış ile çaresiz suç ortaklığının bu rahatsız edici karışımı, birbirine yakın kuşaklarda yayımlanmış iki kitaba yaklaşmak için kullanışlı bir yoldur: Herbert Marcuse’nin One-Dimensional Man’i ve Slavoj Žižek’in The Plague of Fantasies’i.