Tag Archives: Muhaberat

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🌀🎭💢 Raumdeutung 🌀🎭💢

yy: (Büyük cürüm, Ahmet Güneş)

Görmenin bile plastikleştiği bir AVM’nin ortasından dünyaya sesleniyorum; ışıklı bir ahır, dev bir Krippe büyüyor içimde. Bu plastik doğum sahnesinin üstüne sinmiş ekşi süt buharından kader, kokuya aldanmış kalabalığın yüzünden keder, reyonda unutulmuş karton bardaktaki kefir damlasından bile ilahi bir başarısızlık taşıyor burası. Işıklı melek heykelinin titrek gölgesinde insan kendi kendine isyan diye bağırıyor ama Krippe’nin vaadi hâlâ bir ihsan gibi paketlenip hediye kağıdına sarılıyor. Bu alışveriş tapınağında kırmızı halılarla döşenen yol, vitrin camlarında donup kalmış bir göl, vitrin mankenlerinin donuk yüzünde sırıtan bir gül, gece yarısı temizlikçisinin paspasında sürüklenen ıslak kül gibi uzayıp gidiyor. Krippe’nin önüne diz çöken herkesin içindeki yar, üstünde titrediği soğuk seramik yer, dolduramadığı iç karanlık yarı ve bir türlü gelmeyen plastik bebek yâr ile tamamlanmaya çalışıyor.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🪞⚔️👁️ Post-Feminizm 🪞⚔️👁️
🧵⚙️💪🏻 TEZGÂH 🧵⚙️💪🏻

Modern sinema konuşulurken herkesin ağzında aynı kelimeler dolaşıyor: tarih, sınıf, savaş, travma, teknoloji, yabancılaşma, çocukluk, travma, bilincin parçalanması, modernitenin krizleri… Filmler böyle anlatıldığında, sanki beyazperde baştan sona “zengin meseleler”le doluymuş gibi görünür. Oysa tek tek içine girildiğinde, bu zenginliklerin çoğu aynı merkezin etrafında dönen şaşırtmacalar olduğu fark edilir: karının şaapması.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🪞⚔️👁️ Post-Feminizm 🪞⚔️👁️
🔖🦶🏻🛡️ Uzuv Forsu 🔖🦶🏻🛡️

Sarıkafa, modern faşizmin ve estetizm diktasının kesişim noktasında, hem psikanalitik hem etolojik düzeyde çalışan bir arketip olarak ele alınır; Freud’un rüya kuramında bedensel salgıların birbirinin yerine geçebilen, bastırılmış arzulara açılan simgeler olarak tanımlanmasından (🔗) ve idrarın çocukluk utancı, haz ve kontrol meseleleriyle bağından hareketle sarı renk, saç ve ışık bu figürde çiş sembolizmiyle bağlantılanır. Kurtlar ve diğer yırtıcı memelilerde idrar, dışkı ve bez salgılarıyla yürütülen koku işaretlemesinin, sürülerin sınırlarını ve “burası dolu, yaklaşma” mesajını taşıyan kimyasal bir harita olduğu, saha çalışmalarının gösterdiği gibi alan savunması ve çift bağlarıyla yakından ilişkili bir pratik olarak düşünülür (🔗, 🔗). Bu biyolojik ve psikanalitik arka planın üzerine, Yersiz Şeyler’de estetizmin bir zevk alanı değil, kurban ekonomisine dayalı bir iktidar rejimi olarak tartışıldığı “Fallik Kadının Estetik Yamyamlığı: Onurlu Ağlayınçtan Kurban Talebine” yazısındaki çerçeve yerleştirilir; sarışın, “güçlü ama kırılgan” kadın imajı, başkalarının acısı ve görünmezliği pahasına kendini tahkim eden estetik bir operatör olarak okunur (🔗). Makale, bu üç ekseni birleştirerek sarıkafayı, ağa adına alan işaretleyen, çişin kokusunu görüntüye çeviren ve televizyon stüdyosu, saray içi fotoğraf, propaganda filmi ya da sosyal medya karesi üzerinden hem bedensel hem ideolojik hudut çizen tarihsel bir rol olarak takip eder.