Bilindik sözü ele alalım:
Kendini bir şey zannediyorsun.
Bu sözün yanlış okunuşu şöyledir:
“Bir şey olabilmek” anlamındaki en asgari kavrama bile layık olamıyorsun.
Bu okuma insanı çıkmaz sokaklara gark eder çünkü pederane üstbene özgü kontr-Ödipal veya Boğaçhanvari örtük saldırgan dürtünün dışavurumudur [1]:
Senden (ben olmasam!) hiçbirşey olmaz(dı), ne köy ne kasaba…
Aynı sözün doğru okunuşu şöyledir:
Kendini bir şey (X) zannetmekle bir şey (Y) oluşunu telafi ediyorsun.
Bu yapıya Zanla Telafi diyelim: Okumaya devam et →