Monthly Archives: Eylül 2025

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🫣🙃😏 Hypocritique 🫣🙃😏

(İngilizcesi ve Almancası)

(öncesi: Stimülasyonist Egzotizm: Žižek’in Direnişe Teslim Edilen Performatif Mirası)

🎵 Tod MacGowan had a talk 🤠👻

Adım adım ve ad vererek anlatayım: Slavoj Žižek, benim Hypocritique cinématique dediğim bir kurum içi üslupla etkisizleştirildi—sinik yüz (‘Bunun bir oyun olduğunu biliyorum, yine de oynuyorum’) gösterişçi yüze (‘Bedelinin ağır olduğunu biliyorum, yine de bedeli bizzat ödüyorum’) geçiş izni verir; böylece mavi mürekkepli sözde-pragmatizmi, kızıl mürekkepli tiyatroculuğun mazeretine çevirir. Sapkın Kılavuz Sinema [*] ve İdeoloji [*], Zuccotti’deki Occupy konuşması ve Serseri ile Calvero’nun Chaplin ikilisi üzerinden okunduğunda, Žižek kesiyi yapan özneden atmosfere maskot olmaya kayar: bir cred-peti olduğuna inanırken, başkasının finosuna dönüşür. 2021’de, Nicol A. Barria-Asenjo’nun editoryal U-dönüşünün (önsöz otoritesi olarak Ian Parker’ın dolaşıma sokulmasının) Žižek’in kolektif savunusunu ona karşı bir karşı-projeye yeniden çerçevelediğini gösterdim; bu, katkı verenlerden bir silinişi mazur görmelerini isterken özelleştirilmiş aklı (‘özel nedenler’) dayatıyordu. Ardından gelen ‘insan yüzlü’ stillendirme, antagonizmi yönetsel etiğe ve duygu yönetimi olarak yumuşattı; bir kesiyi göze almak yerine Žižek’i dekor diye kuşandı. Žižek’ten özel bir teşekkür almışken bile, o kamusal alanda Nicol ile yola devam etti; artık-şöhretin (surplus-fame) ilkenin önüne geçtiği bir Calvero psikolojisiydi bu. 2025’e gelindiğinde, (Agon Hamza ve Frank Ruda tarafından küratörlüğü yapılan, Todd McGowan ve Mladen Dolar’lı) Crisis & Critique saygı sayısı tehlikeyi camın arkasında sergiler—Analyseverbot’un hüküm sürdüğü bir müze. Vardığım sonuç usule dairdir ve pazarlığa kapalıdır: kapıda özelleştirilmiş aklı reddedin, yoksa Hypocritique cinématique cred-pet’leri tımarlamaya, finoları okşamaya ve asla kesmeyen bıçakları parlatmaya devam edecektir.

‘Chaplin’in Limelight’ının final sahnesinin görünürdeki melodramatik yalınlığı bizi aldatmamalı: burada da, arzunun dürtüye tersyüz edilmesi vardır.’ —Interrogating the Real

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🫣🙃😏 Hypocritique 🫣🙃😏

(İngilizcesi ve Almancası)

Her kültür, oda daha neye razı geldiğini bilmeden odayı kazanmanın kestirme yollarını icat eder. Bizimkinde, iki kestirme tek bir sersemletme tiyatrosunda kaynaştı. Birincisi namedrop’tur: yalnızca konuşmacının ve dar bir iç çevrenin tanıdığı bir terim ya da göndermenin süratli bir anılışı. İkincisi whoredrop’tur: özel erişim, ahlâkî ittifak ya da ekstra haklar ima etmek için estetisist-normie bir bedenin stratejik teşhiri. Bir namedrop, bir kod sözcüğü, bir araç adı ya da butik bir kuramı araya sokuşturmak kadar küçük olabilir. Bir whoredrop, doğru siyasî anda bir düğün fotoğrafı paylaşmak, bir politika zincirinde bir kız grubunu etiketlemek ya da etik üzerine bir tartışmada seksi akademisyen pozu vermek kadar sıradan olabilir. Her hamle aynı temel işi yapar. Sersemletir. Yargıyı durduran ve dikkati yeniden yönlendiren bir bulanıklık yaratır. Hiyerarşiyi, lehine tartışma yürütmek zorunda kalmadan yeniden yazar.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🫣🙃😏 Hypocritique 🫣🙃😏

(İngilizcesi ve Almancası)

‘Resistance Is Surrender [Direniş Teslimiyettir]’ adlı zor dersten başlayarak, bu anlatı, Žižek’in ahlaki poz kesmeye ve egzotizme karşı erken, Lacancı kesmesinin zamanla nasıl stimülasyonist egzotizme dönüşerek ekşidiğini izler. Onu işaretle tanınma üretmeye alıştıran kliniği ve sinefil dersliği; Balkan folklorunu bayağılaştıran ve antagonizmin evrensel olduğunu ısrarla savunan ilk, sersemletici belgeselleri; egzotizm karşıtlığının egzotize bir şekle sokulduğu 2000’lerin ortasındaki persona ve viral set-parçalarını; Freudyen eksikliği Jung tonlu bir bütünlükle değiştiren Kürtlere, Pussy Riot’a ve İran’ın kadınlarına romantik dönüşü; ve stimülasyonun siyasi doğruculukla kaynaştığı iç çevrenin mahrem siyasetini—haddi aşan bir ‘yeğen’in sessizce kesilmesi, sıfatları kusursuz bir ‘yeğen’in yükseltilmesi—takip eder. Frankfurt sarsıntısı ve 2025 festschrift’i bile dekorlaşıverir. Sonuç bir bumerangdır: bir zamanlar soylu direnişin çoğu kez teslimiyeti perdelediği konusunda uyaran düşünür, sonunda direnişi tüketilebilir bir imge olarak yeniden paketler; analizlerin talep edeceği yapısal kaybı erteleyerek metayı muhafaza eder.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🧵⚙️💪🏻 TEZGÂH 🧵⚙️💪🏻
👨‍💻🤖 Sibernetik Geri Bildirim 👨‍💻🤖

(İngilizcesi ve Almancası)

Bu deneme, Guy Debord’un ‘Gösteri Toplumu’nu Stafford Beer’in sibernetiğiyle—özellikle ‘Designing Freedom’ ve ‘Platform for Change’den yararlanarak—örtüp dokuyan, çağdaş yaşamın görünüşlerce nasıl örgütlendiğini ve geri bildirimle nasıl yönlendirildiğini gösteren uzun biçimli bir başlangıç metnidir. Debord’dan, modern toplumun imgeler aracılığıyla aracılanan bir toplumsal ilişkiye dönüştüğü iddiasını alır; Beer’den, mukabil varyete yasasını—yalnızca varyete varyeteyi soğurabilir—ve zayıflatma, yükseltme, modeller ve gecikmeden oluşan pratik grameri alır. Birlikte okunduklarında, platformların, gösterge panellerinin ve basın toplantılarının yaşanan karmaşıklığı okunur belirteçlere nasıl sıkıştırdığını, tek yönlü kanalların ve gizli modellerin diyaloğu nasıl gösteriye çevirdiğini ve gecikmenin ahlaki bir dram gibi hissedilen salınımlar ürettiğini ortaya koyarlar. Makale gündelik sahnelerden açık seçik açıklamalara, ardından kurumsal PR, kampüs anlaşmazlıkları ve basın toplantısıyla politika örnek olaylarına ilerleyerek, varyetenin nerede azaltıldığını, nerede istiflendiğini ve dikkatin nasıl talimata katılaştığını haritalar. Sonunda, gösteriyi işleyen bir kontrol sistemi olarak sürdüren döngüyü izleyerek, yenilere günün parlak yüzeylerinin onlara ne yaptığını adlandırabilecekleri bir söz dağarcığı verir.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🔖🦶🏻🛡️ Uzuv Forsu 🔖🦶🏻🛡️

🎵 Halkımıza (Ara bizi!) 🎵

Şehrin taş bina cepheleri sabah serinliğini hâlâ korurken, parti binasının önünde önce bir fısıltı dolaştı, ardından davulun derisinde titreyen nabız gibi çoğaldı. Gökkuşağı şeritlerini andıran flamalar rüzgârla konuşurken, kalabalığın içinden Görsel Çekim ile birlikte Derya, Yağmur, Eylül ve Umut göründü. Ne pankart ne talimat vardı; herkesin elindeki rozetin parıltısı, yüzlerdeki inatla birleşiyor, sokağın ritmi kendi kendine kuruluyordu. Kim olduğumuzu soran bakışlara tek bir yanıt veriliyordu: self-id. Çünkü bu, kayyum yürüyüşüydü; bir yönetim devri değil, bir aidiyet ilanıydı.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🔢🌟 UNUTUK MAKİNESİ 🔢🌟

Nuray Şirin Göktaş adını ilk kez duyan bir okur için bir sahneyle başlayalım: rüzgârın taştan bir sokakta uğuldadığı bir Ege öğleden sonrası, küçük bir cam fırınından çıkan sıcak nefes, vitrinde sabırla parlatılmış bir kâseye vuran ışık, köşede defterine ağır ağır cümleler düşen biri. Aynı insanı bir başka zamana, kentin göbeğine, Ankara’nın soğuk bir kışına götürelim; elinde teybin, çantasında dosyalar, bir kamu binasının koridorunda beklerken sorularını içinden sesli okuyan genç bir muhabir. Bir de Üsküp’ün eski bir okul avlusuna uğrayalım; karton kutulardan defterler çıkıyor, çocuklar sırada, bir yandan firmalara gümrük mevzuatını anlatan, bir yandan yerel bir müdürle ihtiyaç listesini tamamlayan bir müşavir. Aynı adı, farklı mekânların ve zamanların üstünden geçen bir çizgiye koyduğunuzda ortaya çıkan şey, tek bir meslek değil; adaletle gündelik hayatı, belgeyle tanıklığı, politika metniyle insan ihtiyacını birbirine bağlayan bir tutum.