🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖
Seminer 3.4: 7 Aralık 1955 (Jacques Lacan)
“Psikozlar 1955-56, Jacques Lacan, 4. Ders, 7 Aralık 1955”
Bu başlık tek başına üç düzlem açar: metnin kurumsal bağlamı (Seminer III: Psikozlar), zamanı (1955-56 öğretim yılı ve özellikle 7 Aralık 1955 tarihi) ve söyleyenin konumu (Jacques Lacan’ın ders performansı). “Psikozlar” ibaresi, baştan, nevroz/psikoz ayrımını Lacancı üçlü (sembolik/hayali/reel) içinde yeniden kurma niyetini ilan eder; “4. Ders” ise ilerlemekte olan bir argümantasyon zincirinde belirli bir düğüm noktasına işaret eder: dinleyici zaten önceki üç derste kurulmuş terim dağarcığını taşıdıkça bu derste yapılacak “eklemleme/bitişme” (articulation) hamleleri yerli yerine oturacaktır. Tarih, söylemin klinik ve kavramsal malzemesinin Freudcu metinlere doğrudan geri bağlanacağı bir dönemin (Freud’un 1923–1925 metinleri, Schreber yorumu) ardından gelmesini vurgular; Lacan bu tarihle kendini Freud’un psikoza ilişkin iki kısa ama yoğun yazısının sonrasına konumlar ve böylece tartışmayı onlardan devralacağını önceden belirtmiş olur. Bu, başlığın fonksiyonunu salt etiket olmaktan çıkarır, bir “yer tayini” (topolojik bir yer-yapımı) haline getirir; dinleyici/okur bundan böyle söylemi, “psikoz” adlandırmasının çağırdığı semptom mantığı, “ders” biçiminin çağırdığı didaktik ritim ve “tarih”in belirlediği aktüalite üçgeni içinde dinlemeye/okumaya başlar. Bu üçgen, ileride “büyük Öteki’nin dışlanması” diye formüle edilecek tezin tarihsel ve didaktik koşullarını da peşinen çizer; yani burada yalnız konu değil, söyleyişin statüsü ve zamanı da derste kurulacak mantığın bir parçasıdır.
Okumaya devam et →
