Category Archives: Şey

Yersiz Şeyler sitesinin Twitter hesabını Ağustos 2013’te açmışım. O günlerde doğruculuk ve alaycılık sosyal medyada evlenerek Gezi Direnişini meydana getirmişti. Çapulcu bu demekti.

O günden bugüne bir yandan alaycılığın zomlaştığı (yani tahammülcü esrikleşme yarışına dönüştüğü), öte yandan doğruculuğun vamplaştığı (yani tenezzülcü ayıklaşma yarışına dönüştüğü) bir toplumsal-medyatik bozunum süreci yaşanmaktadır.

🧸🧴🔎 Non-Ofens Gestalt 🧸🧴🔎

Lacancı özneleşme konusunda şu ikisi zaten biliniyor [1]:

1) Her talep bir sevgi talebidir.

Dile getirilen her dilek, istediği şeyin yanısıra o nesneyi sunan tarafın sevgi kanıtını da ister, böylece hayalde de olsa Büyük Öteki yaşatılacaktır, mesela bu yüzden kimse yiyeceği ekmeğin ‘köpek gibi’ önüne fırlatılmasını istemez. Böyle sevgi delilleri toplamak insanı muhatap alındığına inandırır ama hiçbir zaman bu delilleri bir dosyada toplayıp size gösterilen sevgiyi ispatlayamazsınız, çünkü ihtiyaç duyulan nesnenin sunulması da esirgenmesi de yerine göre hayra ya da şerre yorulmaya müsaittir, Ego denilen makulleştirme makinaları da tekrar tekrar U dönüşleri yaparak bir o izaha bir bu izaha park edip kendilerini sürdürür, yani demek oluyor ki Büyük Öteki yoktur.

2) Arzu = Talep – İhtiyaç

Sevgi talebi eğer arzu üretecekse ihtiyaç giderme boyutu ondan eksiltilmelidir, yani aldığınız nesnenin kullanım değerini rafa kaldırarak size nasıl ulaştığı üzerinden muhataplık değerini kanıtlayabilecek hayaller kurmalısınız, bu da ürün paketleri ve reklamlarla değişim değeri üretmenin en genel tanımıdır. Yine aynı örnekle izah edeyim: Size verilen sadece ‘kölelere layık’ bir kemik bile olsa fiyonklu ve öpücüklerle sunulduğu için muhatap alındığınızı zannederek sahte arzulara kapılabilirsiniz. Sizi ahmaklaştıracak bir reklam taktiğidir bu, daha doğrusu her reklam gibi o da ahmaklık reklamından başka bir şey değildir.

🧸🧴🔎 Non-Ofens Gestalt 🧸🧴🔎

İlksel sahne (primal scene) bir çocuğun anne babasının cinsel münasebetine tanık olması demektir. Freudcu teoride ilksel sahnenin şahitlik esnasında kafa karıştıran bir gizem olarak hafızaya kaydedilmesi ve cinsel içeriğinin ancak sonradan (nachträglich) yorumlanabilmesi vurgulanır.

Çocuğun gelişimine çok farklı etkileri olabilen bu tanıklığın değişmeyen özelliği yaşantı esnasında muğlak kalması ve ancak sonradan anlam yüklenebilmesidir. Bülent Somay’a göreyse ilksel sahnenin hiçbir gecikmeye gerek kalmadan yorulduğu ve yorulması gereken tek bir anlamı vardır: Her çocuk cinsellik cennetinden dışlandığını hissederek anne babasına gücenir. Şimdi bu dünyanın en abuk teorisine bir bakalım (Ailenin Ötesi, 163):