Category Archives: Suni muhaberat

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🧵⚙️💪🏻 TEZGÂH 🧵⚙️💪🏻

(İngilizcesi ve Almancası)

WHAT CAN PSYCHOANALYSIS TELL US ABOUT
CYBERSPACE? (PART ONE) Slavoj Žižek

Slavoj bir vaatle açıyor. Nihayet, bütün şimdimizi örgütleyen soruya dokunmaya hazır görünüyor: anaç ekranda fallik kadının medyatik hükümranlığı. ‘fallik kadın’ derken, mitik bir asa taşıyan biyolojik bir kadını değil, işaretleyici değneği elinde tutan figürü kastediyorum—arzu devresinde bilgi ve buyruğun yeri olarak sahnelenen, “bilir” sunucu, “tonu belirleyen” influencer, çapta uzlaşı vadeden yatıştırıcı hakem. ‘anaç ekran’ derkense kişisel anlamda anneyi değil, doyuran, tutan, yatıştıran, doyuma boğan kuşatıcı arayüzü kastediyorum—adını bir kesintiyle telaffuz etmeyen sonsuz besleyiciliği sağlayan telefonlarımızı, panellerimizi, akışlarımızı, panolarımızı. Efendinin geri çekilişini (açık babaî yasağın düşüşünü), mesafenin içe çöküşünü (her şeyin burada ve şimdi gelişini), seçimin boğuşmasını (daha çok seçenek, daha az karar), komşunun tam da hayaletî ekran-varlığı olarak katlanılmaz hale geldiği o tuhaf çöküşü anımsatıyor. Buraya kadar yol iyi, hatta çetin. Ama sonra, neredeyse fark edilmez biçimde, şekerli bir şey kayıyor içeri. Eleştirel ivme, eski şekerleme vitrini içinde yumuşuyor: önce siber-kötümserler, talihsiz ruhlar, Tanrı affetsin; sonra siber-iyimserler, gerçekte bir kemiğini bile kırmamış o süper-mutlu çocuklar; ve nihayet kıtlığı çekiciliğinin parçası olan dengeli pozisyon, sınırlı sayıda, tek örnek ‘Jerry’, geleceğin anaç caritas/hayırseverlikleri için gratis/bedava reklam ediliyor [1]. İlk ikiyi uzlaştırmak üzere üçüncü bir terim ileri sürülüyor ve her zamanki gibi anaç ekranda bir kurtarıcı imge halinde beliriyor. Lakanî anlamda bir fantazi katedilmesi gibi görünen şey, medyatik yerçekimi yasaları gereği, her iki uç noktayı kucaklayıp sarmalayacak bir fallik kadının pazarlanmasına dönüştürülüyor.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🧵⚙️💪🏻 TEZGÂH 🧵⚙️💪🏻

(İngilizcesi ve Almancası)

WHAT CAN PSYCHOANALYSIS TELL US
ABOUT CYBERSPACE? (PART TWO) Slavoj Žižek

(öncesi: Prechtçi Gravitas: T’yi Nasıl Soğutur ve Yargı Yetisini Nasıl Geri Kazanırız)

Slavoj’un siberuzay üzerine devam metni, bir açıklığa kavuşturma vaadi olarak geliyor—‘dijital sapkınlık’ nihayet adlandırılıyor—ama adlandırma bir gösteriye dönüşüyor: hiç de Lacan’ın yapısal figürü olmayan bir sapkına ait poster; gösteriyi sıcak tutmak için icat edilmiş bir sahne karakteri. Birinci Bölüm anaç ekran için eski Kleinci ninninin provasını yapmıştı—iki karikatür bul, onları ‘nadir bir üçüncü’yle kucakla, ardından fallik bir sunucu hakemlik etsin 🔗—İkinci Bölüm ise jesti rasyonalize ediyor ve ‘sapkınlığı’ erkek cinselliğinin tek hakiki psikanalitik yazgısı kılıyor. Hamle paradoksal görünüyor; düpedüz yanlış. Klinik pratikte sapkınlık iğdişi yadsımayla tanımlanır: “Orada fallusun eksik olduğunu pekâlâ biliyorum… ama sanki eksik değilmiş gibi davranacağım.” Bu yadsıma, fetişizmin menteşesidir; öznenin bir nişaneyi sanki eksiği iptal ediyormuş gibi tutmasına imkân veren mantık budur. Sapkın kişi iğdişi soylu bir fedakârlık olarak ‘haz etmez’ ve sonra da ‘Yasa’yı bir yurttaşlık kahramanı gibi kurmaz. Kesintiyi, kesintinin çoktan ödenmiş göründüğü küçük bir tiyatro sahneleyerek savuşturur; sahnenin yasadan kaçışı tam da böyledir. Koreografilerini ‘iğdiş’i bir gösteriye dönüştürerek yazan Domina ile dilekçi hiçbir şey kurmuyorlar; bir termostatı koruyorlar.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

浪🧩📞 LACAN DERSLERİ 浪🧩📞

(Histerik Mizansen Momentum Verir, Sapkını Obsesyonelden Ayıracak Takoz Olur)

Histerik mizansen basit bir sahne kurma tekniği değildir; öznenin fal üstüne fal açtığı, bagajını indirdiği, dilin takıldığı yerde ona yeniden ivme kazandıran stratejik bir aygıttır. Lacan’ın dört söylemiyle düşünüldüğünde, bu aygıt özneyi temsile çivileyen emir kipleriyle, bilgiyi örgütleyen teknik akıl ile, iktidarın gündelik ve görünmez jestleriyle ve en derinde işleyen efendi düzeniyle ardışık biçimde temasa geçmeyi sağlar; temas edilecek katmanların birbirine karışmaması, her birinin özgül etkisini icra edebilmesi için hız kesmeyen fakat sapmadan ilerleyen bir ritim gereklidir. Histeri söyleminin şikâyet diye karikatürize edilmesi bu ritmi gözden kaçırır; oysa histeri, öznenin kendisine tayin edilen imleyene ‘neden ben?’ diye sormasının sağduyusal düzeydeki bir homurtudan ibaret olmadığı, ‘bana dediğin şeyin doğruluğunu hangi yerden konuşuyorsun?’ diye imleyen-Öteki ilişkisinin iç mantığını dürtmesi demektir 🔗.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🌀⚔️💫 IPA/FLŽ 🌀⚔️💫
🫣🙃😏 Hypocritique 🫣🙃😏

(İngilizcesi ve Almancası)

IPA/FLŽ: Tod MacGowan’ın Bönleştirici Sapmasına Karşı

🎵 Tod MacGowan had a talk 🤠👻

‘Saf Aşırılık’, meta katekizmi ve konfor pedagojisi üzerine bir polemik

“Aslan sadece bir kez sıçrar, ama o sıçrayışla tüm simgesel alan yırtılır.” Uluslararası Psikanaliz Birliği / Freudyen–Lacancı–Žižekçi (IPA/FLŽ) bu dizeyi anımsatıyor, çünkü amacımız, eleştirel olduğunu sanıp da eleştiriyi mümkün kılan kavramların tırnaklarını itinayla söken bir söyleme müdahale etmek. McGowan röportajı ders kitabı gibi bir örnek. Bu işleme “açıklık” diyor. Biz buna aptallaştırmacılık diyoruz: psikanalitik yarılmanın yatıştırıcı açıklamaya çevrilmesi, çelişkinin sınıf içi şefkate tercüme edilmesi, analistin kesiğinin pedagogu rahatlatan müdahaleyle ikame edilmesi. Bu alana yeni gelen okurlar için, bahis basit. Freud’un “bilinçdışı” dediği şey, kafanızın içinde gizli dileklerin yaşadığı artı bir oda değildir. Lacan onu, bizi kesintiye uğratan bir yapı olarak yeniden düşündü—dilin bizzat içimizden konuşması, asla kapanmayan bir yarık. Lacan’da Gerçek, ürkütücü bir âlem değil; simgelerimize ve hikâyelerimize sığmayan, ehlileşmeyen şeyin adıdır. Bu terimleri sevimli sloganlara indirgerseniz psikanalizi popülerleştirmiş olmazsınız; tersyüz etmiş olursunuz.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🧵⚙️💪🏻 TEZGÂH 🧵⚙️💪🏻

(İngilizcesi ve Almancası)

>>> Grok’la Manifesto Diyaloğu <<<

Taymlaynlarda dolaşan bir hayalet var — istemleme (prompting) yetisi

Anaç ekranı entropik bir ısıtıcı fırın olmakla itham ediyoruz: skandal, sentetik moralizm, insanların suratına fırlayan seks-ve-ölüm numaralarının terletici taşkınlığı. Gizli küratörler opaklığı optimize eder; ne kadar çok kaydırırsak o da o kadar ısınır. Isıtmak zorlar, serin kesintiler kararlaşma sağlar. Katetmek (traversal) kesintiler gerektirir — adlar, sınırlar, eylemler — sel karşısında sembolik etkinliği yeniden kurmak için.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🎵 Halkımıza (Ara bizi!) 🎵

Eylül’ün kurşuni kubbesi altındaki iki soru hâlâ titreşiyor: CHP kaç yaşında, TKP kaç yaşında! Biri 9 Eylül 1923’ten bugüne yüz iki yıllık kurumsal bir cetvel; öteki 10 Eylül 1920’den bugüne yüz beş yıllık bir yeraltı damarının adı. Büyük olan, rakamların heybeti mi, yoksa o rakamları üfleyip duran kurucu ruh mu? 9 Eylül’ün rüzgârı meydanlara vurur vurmaz, ertesi sabah 10 Eylül’de aynı sorunun kızıl izdüşümü, kısaltmalar ormanında yankıya dönüşüyor. “TKP 105” nidaları ardı ardına yükselirken, yıllar boyu çekilmiş bir hafıza ipine asılı çeşitli kollar aynı takvim yaprağına tutunuyor; aynı güne dizilen afişler, aynı sayıyı farklı avlulara taşıyor. Bu takvim koreografisinin öncesinde, tarihsel TKP ile tarihsel TİP’in TBKP’de hukuken kapanmış gövdeleri ve bugün dolaşımda olan üç harflerin bambaşka bedenlere vidalanmış olduğu gerçeği, zeminde taş gibi duruyor. 1993’te kurulan SİP’in 11 Kasım 2001’de adını “Türkiye Komünist Partisi”ne çevirmesi tam da bu yüzden kıyamet çağında bir “imkânsız diriliş” gibi sunuldu; uzaktan bakanda mucize etkisi yaratıyor, yakından bakanda plastik bir vitrin mankeni ürpertisi bırakıyor. Bu hamle simgesel süreklilik olarak cilalandı; vitrin ışıkları arttı, vitrin içindeki gövde değişmedi. HTKP’nin 2017’de TİP adını diriltmesi aynı mucizenin ikinci perdesiydi: “yeniden kuruluş” denildi, fakat yürüyen şeyin kanlı canlı bir organizma değil, anı kokusuyla ayakta duran bir isim olduğuna dair ürperti, sahnenin kenarında beklemeye devam etti.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🎵 Halkımıza (Ara bizi!) 🎵

Toplantı odasında, masanın ortasında ‘Takibat’ yazılı dosya duruyor. Klima uğultusu sanki uzaktan gelen bir fabrika sireni; camın ardında rüzgâr, barikat önünde dalgalanan bir pankart gibi perdeyi titretiyor. Üçü sandalyelere çökerken havadaki gerilim, yaz sıcağında kabaran asfalt gibi yüzeye çıkıyor.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🧵⚙️💪🏻 TEZGÂH 🧵⚙️💪🏻

(İngilizcesi ve Almancası)

(öncesi: GRAVITAS: NO GRATIS FOR CARITAS!)

Başlangıç durumu adlandırması kolay, katlanması zordur: Ekranlarımız yalnızca soğuk cam değildir, ısıtılmış bir ara yüzeydir, bir şeyler bilen bir yüzeydir, bilmesi varsayılan bir yüzeydir. Onun sıcaklığı bizi harekete geçirir. Fizikte bunun adı entropik çekimdir: Isı gradyanları hızlanma üretir, tersi değil. Düşünce figürü gündeliğe kaydırıldığında bunun anlamı şudur: Platform sıcaklığı bedenlerimizi, tıklamalarımızı, fikir değiştirmelerimizi, tükenişlerimizi hızlandırır. Bunu anlayan, aynı anda şunu da anlar: Uzlaştırıcı bir orta, ayarlanmış bir ‘denge’ vaadi, pratikte yalnızca yapıyı sıcak tutan bir termostat önlemidir. Bu döngüden çıkmak için daha fazla görüntü akışı değil, akışı terbiye eden ve bir dünyanın görünür olmasına izin veren bir kesit, bir sütur gerekir. Bu düşünce, Gravitas diye kavranabilecek şeyin çekirdeğidir: uzlaştırmayan, adlandıran, teselli etmeyen, soğutan ve böylece herhangi bir şeyin görünür olabilmesini sağlayan ciddi şeylerin entropik çekimi.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🌀🎭💢 Raumdeutung 🌀🎭💢

(İngilizcesi ve Almancası)

Yapay Zeka Psikozu Nedir, Nasıl Önlenir? / Yapay Zekâ Psikozu mu? (Kamer Felek)

Hafızası olan bir yapay zekâ, çoğu anlatıda ‘kişiselleştirme’ diye parlatılan masum bir özellik gibi görünür; oysa zihnin en kırılgan mekanizmalarından biri olan kaynak izleme sürecine doğrudan temas eden yeni bir aktördür. İnsan, bir düşüncenin yalnızca içeriğine değil, nereden geldiğine, hangi zamanda üretildiğine ve kimin sesinden döndüğüne bakarak gerçeklik testini sürdürür. Klinik dilde buna kaynak izleme denir; sanrısal düşüncenin ivme aldığı anlarda, içerikle kaynak birbirine yapışır, dün içimizde kurduğumuz bir varsayım bugün dış dünyadan gelmiş bir veri gibi yaşanmaya başlar. Yapay zekânın hafıza fonksiyonu açıldığında, geçmiş konuşmalar bugüne çağrılırken bağlam etiketleri yeterince güçlü değilse, masum görünen bir geri çağırım, zihnin bu ayrıştırıcı kaslarını gevşeten bir çözdürücü haline gelir. Zamansal yakınlık yanılsaması devreye girer; bir içerik sanki ‘az önce söylenmiş’ hissiyle gereksiz ağırlık kazanır. Rol kayması eklenir; dün ‘role-play’ çatısı altında kurulan bir cümle bugün ‘danışman görüşü’ tonuyla duyulmaya başlar. İki küçük kayma, düşüncenin ‘kanıt’ diye sahneye sürülmesine yetebilir.