Lagaluga Bey: O duş perdesinin çekilişini kaba bir cinayet başlangıcı gibi değil, mahremiyetin dünyaya karşı son narin savunması gibi okumalıyız. Marion’un suyun altında duruşu, sanki suçluluğun değil, ağırlığın yıkanamayacağını fısıldar.
Dayılaktik Bey: Savunma mavunma değil, düpedüz bıçaklı manyaklık. Kadın duş alıyor, herif ya da her ne halt ise perdeyi açıp giriyor. Hayat dersi dediğin şey buysa, millet banyoda bile tedirgin yaşasın demek bu.
Bugün aranızda bulunmak benim için bir onurdur ve Papalık Sosyal Bilimler Akademisi’nin bu konferansında konuşmam için yaptığınız daveti almaktan memnuniyet duydum. Bugün Centesimus Annus genelgesini anıyor ve Papa II. Ioannes Paulus tarafından yayımlanışının üzerinden çeyrek yüzyıl geçtikten sonra onun dünyamız için ne anlama geldiği üzerine düşünüyoruz. Komünizmin çöküşüyle birlikte Papa II. Ioannes Paulus, insan özgürlüğü için en gerçek anlamıyla güçlü ve berrak bir çağrıda bulundu: her insanın haysiyetini savunan ve her zaman ortak iyiye yönelen bir özgürlük.
En güçlü kanıt en başta gelir. Freud’un 1938’de İngiltere’ye varışından sonra İngiltere’ye dair yaptığı ilk sürekli betimleme, varışın, sükûnetin ya da gerçekleştirilmiş aidiyetin dili gibi okunmaz. Aşırı kabul altında yaşanan bir yabancılaşma gibi okunur. Diye yazar Freud, İngiltere ‘yabancı, tuhaf ve güç’tür; ama aynı zamanda ‘mübarek’ ve ‘mutlu’dur da; ardından da aynı nefeste, kendisinin ve ailesinin bir ‘kitle psikozu’nun kanatları üzerinde taşındığını, her yandan üzerlerine üşüşen sevinçli yabancılarla, imza avcılarıyla, kaçıklarla, dindar mektup yazarlarıyla, cemiyetlerle, derneklerle ve fahri üyeliklerle çevrelendiklerini söyler (🔗). Bu, rastlantısal bir nükte değildir. Freud’un Londra’da karşılanışının atmosferine dair elimizde bulunan en soğuk ve en yoğun ifadedir. Aşırı kabulün kendisi patolojikti. Freud Londra’ya, yaşanmış bir iç mekâna girer gibi girmedi. Kurtarılmış kurucuyu kutsallaştırmaya hevesli, sembolik coşkuyla şişirilmiş, ateşli bir ev sahibi sahnesine girdi. Londra ilkin bir yurt olarak görünmedi. Toplumsal olarak yoğunlaştırılmış bir alan, kamusal yüceltilmenin ve manik içerilmenin mekânı olarak göründü. Bu önemlidir, çünkü bize Freud’un şehri bizzat nasıl kaydettiğini hemen gösterir: yaşanmış bir aşinalık olarak değil, kolektif galeyanla sarılmış yabancı bir güçlük olarak.
I. Giriş: Trump ve Epstein Neden İncil’e Dayalı Bir Çerçevenin İçine Aittir
Trump ve Epstein, İncil’e dayalı bir çerçevenin içinde birlikte yer alır; çünkü Scripture, baştan çıkarının, zenginliğin, gösterinin, krallığın, sahtekârlığın, kanın, ticaretin ve nihai teşhirin bütün düzenlerini tasvir eder. Vahiy, mor ve kızıl kuşanmış, altın ve mücevherlerle parıldayan, iğrençliklerle dolu altın bir kâse tutan, yeryüzünün kralları kendilerini ona bağlarken ve yeryüzünde yaşayanlar onun şarabıyla sarhoş olurken bir canavarın üzerinde oturan bir kadını sunar (🔗). Birkaç satır sonra Vahiy, tüccarları lüks sayesinde zenginleşen, büyücülüğü ulusları aldatan ve trafiği kölelere ve insan hayatlarına kadar uzanan bir kenti tasvir eder (🔗). Bu bölümler, cazibenin, iktidarın, cinselliğin, ticaretin, medyanın ve örgütlü gizlemenin tek bir tarihsel beden olarak birlikte hareket ettiği bir dünya için Scripture’e ait bir gramer sunar.
Apati denince çoğu zaman tek bir şeyden söz ediliyormuş gibi konuşulur. Birinin yüzündeki sönüklük, bir kuşağın siyasal ilgisizliği, sosyal medyadaki soğukluk pozu, gündelik felaketlere alışmış gibi görünen kamu ruhu, hatta yaşamı sürdürmek yerine ölümü teknik seçenek haline getiren toplum düzeni bile aynı kelimenin altına sıkıştırılır. Böyle yapıldığında kelime açıklayıcı olmaktan çıkar; her şeyi işaret ediyor gibi görünürken hiçbir şeyi yeterince seçemez hale gelir. En büyük karışıklık da burada başlar. Gerçek duygulanım kaybı ile yaralanmaz görünme hırsı birbirine karışır. Siyasal yankı odalarının ürettiği duyulmama şikayeti, halkın sözde hissizliği diye okunur. Ortak bakımın çözülmesiyle ortaya çıkan toplumsal vazgeçiş, bireysel tercih masalına çevrilir. Sonunda apati, teşhis olmaktan çok sis işlevi görür.
Bir toplumun insanı nasıl gördüğü, en çok güçsüzleşen insan karşısında belli olur. Ayağa kalkamayan, çalışamayan, toparlayamayan, düzelemeyen, bakıma muhtaç hale gelen, aklı bulanıklaşan, iç dünyası çözülen, başkalarına yük sayılan insan karşısında ne yapıldığı, o toplumun bütün cilasını kazıyıp altındaki çıplak hükmü ortaya çıkarır. Destekli ölüm ve “ötanazi” rejimlerinin yıllar içinde geçirdiği değişim de tam bu hükmü açığa vuruyor. Başlangıçta en ağır acıların son çare istisnası gibi sunulan şey, sonra sıkı usullere bağlanmış dar bir uygulamaya dönüştürülüyor; ardından kayıt altına alınmış, sınıflandırılmış, kategori kategori genişletilmiş bir çıkış koridoruna dönüşüyor. Bir noktadan sonra artık yalnızca ölmek isteyen birkaç kişinin trajik talebinden değil, düşenin nasıl tasfiye edileceğine dair bir kamu tekniğinden söz edilmeye başlanıyor. Žižekian Analysis’teki metinle Yersiz Şeyler’deki Türkçe karşılığı bu gidişi, ölümün şefkat kisvesi altında idarileştirilmesi olarak okuyor; asıl sorunun tek tek ölümler değil, ölümün bir çözüm teknolojisi haline gelmesi olduğunu söylüyor (🔗) (🔗). (Žižekian Analysis)
Estetik detrans, en kısa ve net anlamıyla, estetik olarak değiştirilmiş bedenden ve estetik olarak düzenlenmiş imgeden geri dönme sürecidir. Sadece ameliyatı geri alma ya da filtreyi kapatma anlamına gelmez. Kişinin kendisini daha genç, daha pürüzsüz, daha simetrik, daha keskin, daha arzu edilir, daha kusursuz göstermek için kullandığı cerrahi işlemlerden, kozmetik müdahalelerden, yüz düzenleme alışkanlıklarından, filtrelerden, rötuşlardan ve platformların dayattığı görünüm normlarından uzaklaşmasını anlatır. Bu yüzden estetik detrans bir teknik işlem adı değil, bir yön değişikliği adıdır. İlk hareket estetik olarak optimize olmaya doğruyken, ikinci hareket bu optimizasyon rejiminden geri çekilmeye doğrudur. Sosyal medya, beden algısı ve kozmetik müdahale arasındaki ilişkiyi toparlayan güncel derlemeler, görünüş odaklı dijital ortamların beden memnuniyetsizliği ve estetik müdahale isteğiyle bağlantılı olduğunu açık biçimde gösteriyor (🔗). (PMC)
İstem: Radyo sunucusu Perde Cümledar “Nümerik Esintiler” isimli programın elliyedinci bölümünde önce kendini tanıtacak. Sonra 10 tane şarkı sunacak, sonunda vedalaşacak. Her şarkı öncesinde şarkının adını cümle içinde anarak yapacağı metaforik çarpıcı sürükleyici konuşmaları tek tek hazırla! Konuşurken her şarkının ismini bildirecek ve bağlamı ve konusundan bahsedecek (ara başlıklar olmayacak): (hepsi enstrümantal, bunları metaforik belirtmeli açıkça bildirmeden): “Yengeç Yürüyüşü”, “Zebra Çizgisi”, “Sansarın İzleri”, “Sinek Bulutu”, “Sarıkanat Göçü”, “Akşam Sürüsü”, “Karaca Sıçrayışı”, “Pumanın İzinde”, “Zürafa Ufku”, “Mercan Soluğu”
Perde Cümledar ben. Nümerik Esintiler’in elli yedinci bölümünde, sayıların soğuk yüzünü değil, sayının içindeki kıpırtıyı dinleyeceğiz: düzenin çatlağında beliren ritim, sapmanın içindeki yön, bir çizginin titreye titreye başka bir çizgiye dönüşmesi.
Reality Showbiz, savunmasız hayatları yakıta çeviren metabolik bir makinedir; maruziyeti içeriğe, içeriği görünürlüğe, görünürlüğü erişime ve erişimi gayriresmî bir tür dokunulmazlığa dönüştürerek bunu yapar; ve onu kırabilecek olan, aşağısı paklamaz KÜLTÜR İPTALİ’dir, çünkü KÜLTÜR İPTALİ, insanları itiraf, aşağılanma, ihtişam ve gösteri dilbilgisi içinde yaşamaya alıştıran bütün aygıttan mutlak çekilmek demektir.
