Tag Archives: Yapıçarpım

Lacan’ın yapısalcı olmadığı kabul edilir ama yapısalcıların eserlerinden yararlanmıştır. O postyapısalcı da değildi, Slavoj Žižek En Yüce Histerik kitabında bunu açıkladı.

Lacan’ın bu karşıtlığın iki tarafına da konamamasının ana nedeni, gerçek mefhumu ile simgesel yapıları yadsımasıdır, gerçi bu kısmi bir yadsımadır. Gerçek simgesele çarpar ama onu indiremez. Lacancı yapılar gerçekle çarpılmıştır. O halde gelin Lacan’a yapıçarpımcı (struck-turalist) diyelim. Lacan’ın ürettikleri çarpıcı inşalardır (con-struck-tions) [1]. Okumaya devam et →

Kalıplaşmış ebeveyn/öğretmen sözünü hatırlayalım:

O camdan atlasa sen de mi atlayacaksın?

Türkiye’nin mevcut bunalımında bu sözün ilk çağrışımı belki de intiharların medya yoluyla çoğalmasını önleme çabalarıdır [1]. Oysa aynı söze uzak mesafeden kısık gözlerle bakılırsa bir başka anlam daha belirecektir:

— Cam penceredir, ekrandır; önce Windows’dur (bilgisayar), sonra sosyal medyadaki zaman akışıdır (telefon). Okumaya devam et →

Deleuze’ün Guattari’de bulduğu öğe muhtemelen varoluş nakaratıydı (Kaozmos‘ta geçen bir terim: existential refrain): İmlemez bir tekrardır bu, ya imletimin ötesindedir ya da imletimin öz-sınırlamasıdır. Kurdukları felsefi işbirliğinin tekilliği (singularity) bu varoluş nakaratı ile şarkılaşmıştır (sing).

Hem Deleuze hem de Guattari Hegelci mutlak bilmeye karşıydı, varoluş nakaratını tutkuyla sevmelerinin asıl nedeni de kapsanarak aşılamaması ve aklın diyalektik kavrayışına meydan okumasıydı. Bu imlemez sınır-mahalline semiyotik adını verdiler ve onu bilindik semiyolojiden ayrı tuttular.