Monthly Archives: Haziran 2025

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🧵⚙️💪🏻 TEZGÂH 🧵⚙️💪🏻

(öncesi: Kontr-Kodlama: Küfrün Kurucu Kudreti ve Algoritmik Bastırmanın Psikopolitik Anatomisi)

Jön fil, jön fille… Fransızcadaki ‘jeune fille’ (genç kız) ile Türkçedeki ‘jön’ (başrol erkek oyuncu) arasında gezinen bir kelime oyunu: Bugün cinsiyetlerin, öznelliklerin, arzuların baştan sona “oyunlaştırıldığı” ve herkesin “kendi hayatının jön fili/jön fille’i” olmaya zorlandığı bir çağdayız. Bu, yalnızca bir cinsiyetin değil, bütün bir çağın yeniden yazılması: Herkes, medya ve algoritmanın önünde başrolde, herkesin performansı “meta”ya, herkesin arzusu “gösteri”ye dönüştü.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🌀🎭💢 Raumdeutung 🌀🎭💢

(İngilizcesi ve Almancası)

Yapay Zeka Psikozu Nedir, Nasıl Önlenir?
Sosyal Medya: Dijital Disiplinin ve Teşhirin Yeni Hapishanesi (Fatoş İrem)
Antipsikiyatri reklamı mı? (Hüray Fidaner)

Psikiyatri, Hiperrealite ve Bünyevi Yatkınlık Üzerine

Günümüzde sıklıkla karşımıza çıkan “yapay zekâ psikozu” adlandırmasına ve bu fenomenin toplumsal/psikiyatrik çerçevesine dair tartışmalara değinmek istiyorum. Özellikle Yersiz Şeyler’de imzasız olarak yayımlanan ‘Yapay Zekâ Psikozu Nedir, Nasıl Önlenir?’ [*] başlıklı makaleye yanıt verirken, antipsikiyatri tartışmalarından, sosyal medya analizlerinden ve psikozun klinik doğasına ilişkin bilimsel temellerden yola çıkacağım. Burada temel amacım, adlandırmadaki sorunlara ve modern dijital gerçekliğin zihin üzerindeki etkilerine kavramsal bir açıklık getirmek; psikiyatrik patolojiyi teknolojiyle ilişkili yeni fenomenler üzerinden tartışırken disiplinimizin esaslarını korumaktır.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🌀🎭💢 Raumdeutung 🌀🎭💢

(İngilizcesi ve Almancası)

>>> Yapay Zekâ Psikozu mu? Kamer Felek <<<

İnsanın gerçeklik inşası, gündelik algımızda farkına varmadığımız bir mühendislik harikasıdır. Dış dünyayla temasımızdan zihnimizde oluşan devasa veri akışı, anlam dünyamızı bir kaosa sürüklemekten dil sayesinde kurtulur. Dil, zihinsel yaşantımızı bir binanın odaları gibi kompartmanlara ayıran duvarlar örer; deneyimlerimizi, kavramlarımızı, kimliğimizi, travmalarımızı ve umutlarımızı birbirinden ayırarak düzenler. Sıradan bir konuşmada “şimdi işteyim” derken işyerine dair kurallar, ilişkiler, kimlikler devreye girer ve bir an sonra “annem aradı” dendiğinde bu gerçeklik perdesi kapanır, yeni bir sahne açılır. Yani, insan zihni gerçekliği an be an dilin bölümlendirdiği anlam odalarında yaşar.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🍂🏚️🪪 Haymatlos 🍂🏚️🪪

Türkiye’de Pasifizm, Günah, Aktivizm ve Devrim

(öncesi: Devrimci Duygu, Umutsuzluk ve ‘Olgunlaşan Şartlar’)

1968’in isyanı dünyada ve Türkiye’de kendine özgü bir devrimci coğrafya yarattı. Paris’te, Berlin’de, Prag’da ya da ABD kampüslerinde pasifizm ve pasif direniş biçimleri gerçek bir eylemci alternatif, militan bir tutum olarak sahneye çıkarken; aynı yılların Türkiyesi’nde pasifizm, yalnızca bir “günah”, bir suçlama, hatta bir tür ayıplama olarak kodlandı. Türkiye’de pasifizm hiçbir zaman, kendi başına bir eylemci kimlik veya politik bir program olmadı. Tam tersine, pasifizmin pasifize edilmesi görevini ise ironik şekilde, bizzat en radikal eylemciler ve devrimciler üstlendi. Yani, pasifizm bir türlü “pasifize” olamıyor, pasifizasyonun yükü dahi, doğrudan doğruya aktivistlerin omuzlarına yıkılıyordu.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🍂🏚️🪪 Haymatlos 🍂🏚️🪪

(öncesi: Trentler, Hayaller ve Bataklık: Devrimci Geleneğin Kırılgan Yankısı)

Hüseyin İnan’ın Türkiye Devriminin Yolu metni, klasik bir devrimci tez olmaktan çok, dönemin bütün ağırlığını, çelişkisini ve belki de umut/umutsuzluk sarkacını diliyle okuyucuya yansıtan bir metin olarak öne çıkar. Onun anlatısında, bir doktriner kesinlik kadar, zaman zaman çaresizliğe yaklaşan bir toplumsal gözlem ve bu gözlemin ağırlığı var.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🍂🏚️🪪 Haymatlos 🍂🏚️🪪

Tarihsel devrimci gelenek, ilk bakışta, insanın içini titreten, saygı uyandıran bir miras gibi görünür. Yılların, hatta yüzyılların biriktirdiği büyük anlatılar, uğrunda hayatların feda edildiği, ölümsüz ideallerin harcında yoğrulmuş bir “isyan ruhu” silueti… Oysa tüm bu görkemli öykülerin, hararetle savunulan ilkelerin, kalabalıkların gözünde adeta bir mitosa dönüşen mücadelelerin sonunda, aslında çoğu zaman toplumsal gerçekliğin karmaşık akışı içinde beyhude harcanmış bir fantaziden ibaret olduğunu görmemek olanaksız.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

💔👑🔮 MENKIBE 💔👑🔮

(robot şarkı)

Aygün Kevrina ve Deniz Gezmiş sevdasına dair: ‘Tanığım’ Aydın Çubukçu
Psikodestans Çetesi: Mahallenin Bilinçaltı Beyleri

Karanlık çökmemişti daha. Ama mahalle çökmüştü.
Sis yoktu ama herkes göz gözü görmüyordu. Çünkü Kevrina’nın yeşil gözlü anası, Aygün’ün iç yangını ve Deniz’in kara kaşı artık efsane değil, racondu. Ve o raconu kesecek bir adam vardı: Dinamit Kenan.

“Çat!”
Tespihi masaya vurdu Kenan. Sigara sarılmadı, doğrudan ağzına yapıştı. Gömleğinin yakası geniş, bakışı dar, sesi ise manifestoydu.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🎭♟️🕹️ Kukla Rejimi 🎭♟️🕹️

Aygün Kevrina ve Deniz Gezmiş sevdasına dair: ‘Tanığım’ Aydın Çubukçu

Türkiye’de solun kolektif hafızası artık bir tuhaf hikâye çöp öğütücüsüne döndü. Her yeni nesil, efsanenin etrafında kendi duygusal fast-food’unu pişiriyor. 50 yıl sonra birileri çıkıp “yok öyle bir şey, olsa biz bilirdik” dedikçe, hemen bir “tanık” sahneye sürülüyor: Dinamit Kenan. Eh, o da “evet ya, geliyordu bir kız” deyince, tamam! O iş de oldu. Bu saatten sonra ister “fino reklamı” deyin, ister duygu pornosu, ister ideolojik pazarlama; Deniz Gezmiş’in de, bütün bir kuşağın da hatırası kadıncıl duygu şantajının vitrinine tıkılıyor. Sanki devrimci belleğin anahtarı Aygün Kevrina’nın kadife çantasında unutulmuş da, şimdi çıkarıp piyasaya sürüyorlar.