Monthly Archives: Haziran 2025

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🌀⚔️💫 IPA/FLŽ 🌀⚔️💫
🪞⚔️👁️ Post-Feminizm 🪞⚔️👁️

(İngilizcesi ve Almancası, IPA/FLŽ: Deleuze & Guattari’nin Üçlü İhaneti)

Deleuze ve Guattari’nin projesi baştan çıkarıcıdır: yapıları yık, arzunun akmasına izin ver, Oidipus’un katı ikiliğinden kaç, “Babanın Yasası”ndan kurtul, “Organsız Beden” ol, her şeyi bilinçdışının girdaplı üretiminde erit. Oysa bu özgürleşmiş, sınırsız öznelliğin rüyası, algoritmik her yerde-oluşun ve dijital öz-denetimin çağında taptaze bir kâbusa dönüşüyor. Güncel huzursuzluğun keskin teşhisiyle şekillenen Freudcu post-feminist manifesto, Deleuze & Guattari’ye noktadan noktaya karşılık verir—ataerkilliği savunmak için değil, özneyi, arzuyu ve sonsuz imgeler çağında özgürlük olasılığını savunmak için.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🧵⚙️💪🏻 TEZGÂH 🧵⚙️💪🏻

1. Arzunun Bağlantılı Doğası: ‘Öteki’nin Arzusuna Doğru

Lacan’ın o meşhur “Arzu, ötekinin arzusudur” sözü, arzunun asla sadece bir “benim” duygusu, içten içe yeşeren bir öz-saf irade olmadığını; arzumuzun köklerinde her zaman bir başkasının bakışı, ilgisi, istemesi, belki de imrenmesi yattığını anlatır. Biz, kendi başımıza arzulamayı bile ‘başkasının arzusuna dair’ bir öykü üzerinden öğreniriz. Bir çocuk oyuncak ister çünkü annesi ilgilenir; bir genç özgürlük ister çünkü toplumsal yasaklar onun önüne set çeker; bir yetişkin, görünmezlik ister çünkü başkalarının bakışından kaçmak ister. Arzu, daima ötekinin aynasında şekillenir.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🧵⚙️💪🏻 TEZGÂH 🧵⚙️💪🏻

(Zorla Güzellik Olur)

Afşar Timuçin’in Aşkın Diyalektiği başlıklı kitabı, aşkı insanlık durumunun, hatta “bütün insanlık” duygusunun birleştirici biçimi olarak tanımlar. Timuçin için aşk, “en eski uygar insandan bu yana canla başla yaşadığı” bir deneyimdir; herkesin paylaştığı, zamanlar ve kültürler üstü, adeta insanlığın ortak dili. Yine de, ilk satırlardan beri onun aşkı betimleyişi kişisel, neredeyse sohbet havasında, çok insancıl bir bakış içerir:

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

⚖️🤹‍♂️🕊️ İtidal Telkini ⚖️🤹‍♂️🕊️

Tarih çoğu zaman bir sahne, insanlık ise sürekli aynı dekorları değiştirerek yeni oyunlar sahneleyen bir tiyatro topluluğu gibi görünür. Bazen eski perdeleri yırtıp atarız, bazen o perdelerin arkasında tekrar tekrar eski motiflerin belirdiğini fark etmeyiz bile. ‘Tarihin çöplüğü’ kavramı, tam da bu tekrarın ve yenilik vaadiyle gelen çelişkilerin ironisini içinde taşır: Çöpe attıklarımızın orada çürüyüp yok olmasını bekleriz ama gerçekte onları geri dönüştürür, farklı bir kılıkla tekrar hayatımıza alırız.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🍂🏚️🪪 Haymatlos 🍂🏚️🪪

(öncesi: 68 Hareketinde Pasifizmin Pasifizasyonu Paradoksu)

Mahir Çayan’ın “evrim zamanı Almanca, devrim zamanı Fransızca” metaforu, yalnızca bir tarihsel gözlem değil, aynı zamanda devrimci pratik ile Marksist geleneğin dilini kavrayanlar için hâlâ ateşleyici bir çağrı niteliğindedir. Bu kısa ama çarpıcı özet, klasik Marksist ustaların eserlerinde formüle edilen evrimci ve devrimci dönemlerin ruhunu, birer “dil” olarak anlamlandırır: Almanca teori, hazırlık ve örgütlenmenin; Fransızca ise devrimci atak, insiyatif ve radikalizmin sembolüdür.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🍂🏚️🪪 Haymatlos 🍂🏚️🪪

(İngilizcesi ve Almancası)

Sınırlar, Silahlar ve Sessizlik Üzerine Bir Hikâye

Giriş: Bir Kıtanın Suç Ortakları

Avrupa, barışın, hukukun ve insan haklarının kalesi olarak kendini lanse eder. Ancak bu imajın gerisinde, duvarlar yükselir, eller yıkanır, ve “kirli işler” başkalarına havale edilir. Artık bu işler bazen açıkça itiraf da ediliyor. 2025’te Alman CDU lideri Friedrich Merz’in söylediği gibi: “Bu, İsrail’in bizim için yaptığı kirli iştir.” Tıpkı yıllar önce Avrupa’nın Türkiye ile mülteci anlaşması yaptığı dönemde medya yorumcularının Merkel’e atfen dediği gibi: “Kirli işleri Türkiye yapıyor.”

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🧵⚙️💪🏻 TEZGÂH 🧵⚙️💪🏻

(öncesi: Jön Fil, Odadaki Fille ve Toplumsal Metamorfoz)

(Genç-Kız üzerine (1, 2) (Tiqqun), Freudcu Post-Feminist Manifesto, Freudcu Post-Feminizmin Uzun Tarihi, Kadın = Commodity Par Excellence: Medyatik Sapkınlığın Marksist Eleştirisi)

Tiqqun ve Freudcu Post-Feminizm Üzerinden Radikal Bir Eleştiri

Girizgah: Dijital Medya Çağında Toplumsal Cinsiyet, Linç ve Gösteri

Son 10-15 yılda toplumsal cinsiyet tartışmaları, sosyal medyanın aracı etkisiyle gündemi esir aldı. Feminist diskur, kamusal tartışmalarda merkezi bir rol oynarken, buna paralel olarak toplumsal linç ve iptal (cancel) kültürü, dijital bir ceza mekanizmasına dönüştü. Bu süreç, öznenin özerkliğini azaltırken bireyi sürekli olarak görünürlük üzerinden değerlendirilen bir metaya dönüştürdü. Toplumsal cinsiyet mücadelesinin simgesel temelleri aşınarak, arzunun gerçek yapısı çözüldü ve yerini sadece teşhircilik ve estetik onaya bıraktı.