Category Archives: Suni muhaberat

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🫣🙃😏 Hypocritique 🫣🙃😏

(İngilizcesi ve Almancası)

Kitap bir neşter olmak istiyor; bir duman makinesi gibi üfürüp duruyor. What Is Sex? siyahlar içinde geliyor—teori-şık, yakasında Lacan—klişeyi, biyoloji gevezeliğini ve kültür savaşı hazır kalıplarını yarıp geçme sözüyle. Gerçekte sunduğu ise lüks bir döngü: her kestirmeyi mahkûm et ve sonra da onu gürültüyle kullan. Bu dünyaya yeniyseniz, temel numara şu. Zupančič sizi indirgemecilikten, ontolojiden, entelektüelleştirmeden, cinselleştirilmiş anlamdan, bir slogandan bir metafizik icat etmekten sakındırır—sonra da her birini gösterişli bir cüretle sahneler. Sonuç, Hypocritique: gayet iyi bilerek; yine de yapmak.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🫣🙃😏 Hypocritique 🫣🙃😏

(İngilizcesi ve Almancası)

Alenka Zupančič’in ‘yadsıma’ üzerine küçük risalesi bir neşter olmak istiyor; daha çok bir duman makinesi gibi davranıyor. Önsav yeterince yalın: modern hayat, ‘İyi biliyorum, ama yine de…’ formülüyle çalışıyor; olguları neşeli biçimde bölünmüş bir duruşla ilan eden ve sonra sanki hiçbir şey ifade etmiyorlarmış gibi davranan bir tutum. Ama kitabın icrası bu formülü bir ayna oyununa çeviriyor. Her sayfa okuru yadsımayı her yerde—siyasette, bilimde, parada, iklimde, düşlerde—görmeye çağırırken bunu bizzat kendi yönteminde prova ediyor: bildir, teşhis et, söndür ve sonra akademik bir sükûnetle sanki hiçbir belirleyici şey olmamış gibi devam et. Bu tartışmalara yeniysen, baştan şunu bil: korkuyla çağırdığı ve teatral biçimde terbiye ettiği yıldız yadsıyıcı ne yan kapıdaki popülisttir ne de Brüksel’deki teknokrattır. O, bizzat yazarın kendisidir—kendi kaçamaklarını gürültünün altında mırıldanmaya devam edebilesin diye onları başkalarına yansıtmanı koçluk ederek sağlayan kişi. İşte bu, fiiliyatta HYPOCRITIQUE’tir.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🫣🙃😏 Hypocritique 🫣🙃😏

(İngilizcesi, Almancası, robot şarkı)

🎵 Tod MacGowan had a talk 🤠👻

Crisis & Critique, Marx ve Engels’in Kutsal Aile’de ‘eleştirel eleştirinin eleştirisi’ diye iğneledikleri şeyin en yeni sureti olarak çıkageliyor. Buna bugün daha uygun ad ‘Hypocritique’: kimsenin bir şeyden vazgeçmesine gerek kalmasın diye bir eksiği derinlik tınılarıyla adlandırma sanatı. Tam da bu anlamda, Agon Hamza ile Frank Ruda’nın derlediği The Oeuvre of Slavoj Žižek başlıklı Žižek cildi, Žižek’i yalnızca kutlamıyor; onu etkisizleştiriyor. Düzenlemelerde bir kesintiyi zorlaması gereken analitik kesiyi, takdir, paradoks ve ihtiyatlı kapanıştan müteşekkil küratöryel bir ambiyansa çeviriyor—merdiven başında iş işten geçtikten sonra gelen nükte, ama merdivenlerin yönünü gerçekten değiştiren bir adım değil. Etkisi, açık erişim cilası ve törensel içindekiler ile daha da artıyor: mimari gibi tertiplenmiş bir hayranlık.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🫣🙃😏 Hypocritique 🫣🙃😏

(İngilizcesi ve Almancası)

Dolar’ın Simgesel’i nasıl küçümsediği, İmgesel’i ‘Gerçek’ olarak taçlandırdığı ve Hypocritique için sahneyi nasıl kurduğu

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🫣🙃😏 Hypocritique 🫣🙃😏

(İngilizcesi, Almancası, Slovencesi)

İçindekiler
1) Yazı: Operanın Üçüncü Ölümü
2) Sahneleme: Oyun Bitti

İyi akşamlar, hoş geldiniz. Bu gecenin programı ‘Operanın Üçüncü Ölümü’: Operanın İkinci Ölümü‘nü bir prömiyere katılır gibi dinleyen bir yazı—kulaklar Mladen Dolar’ın Mozart’ı (merhamet, görgü, uzlaşı) ile Slavoj Žižek’in Wagner’i (antagonizma, ihlal, sevgi–yasa düğümü) arasında bölünmüş, temalarının dönüşümlü leitmotifler gibi geçip çarpışmasına izin vererek, nihai kadans gerçek bahsi açığa çıkarıncaya dek. Bunu bir konser-konferans gibi düşünün: salon ışıkları kısık kalırken uvertürden aryaya, oradan kodaya ilerliyoruz; bir saray poetikasının nasıl Hypocritique’e dönüştürülebileceğini ve öngörünün ucuz kurnazlığı denetleyecek kadar hesapçı olmaya kimi zaman fazla düşünceli kalabileceğini izini sürerek; ve yazının son akordu çözüldüğünde, kısa bir sahnelenmiş sahne—bizim encore’umuz—gelecek: adı “Oyun Bitti,” görgünün hesabıyla yüzleştiği bir Slovenya Okulu etkinliğinde geçen operatik bir müdahale.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🫣🙃😏 Hypocritique 🫣🙃😏

(İngilizcesi ve Almancası)

“Soldiers, attack! [askerler, saldırın!]”—ve adamlar mırıldanır: “che bella voce! [ne hoş ses!]” Dolar, Sadece Ses, Ötesi Yok’u bu amblemle açar ve buna “başarısız çağrılama” adını verir: buyruk işitilir, ama birlikler “araca odaklanır”, yetkiyi tınıya değişir. Mekanizmayı harfiyen açıklar da: “sese verilen dikkat, çağrılanmayı ve simgesel bir yetkiyi üstlenmeyi engeller.” O hâlde daha ilk sayfalardan sahne kurulmuştur. Eylem, hayranlığa yerini bırakır; siyaset, onu taşıyan estetik yüzeyce yerinden edilir. Lacan’dan tek satır okumamış olsanız da ders anlaşılır: kültür, bir şeyin ne talep ettiğine bakmaktansa nasıl duyulduğuna bayılmayı yeğler. Kitabın geri kalanı bu tercihi, bir ilkeye dönüşene dek inceltir.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🧸🧴🔎 Non-Ofens Gestalt 🧸🧴🔎

Dayatmacı Nazik Adam, yüzeye bakıldığında ölçülü, düşünceli ve zarif davranır; ama bu zarafet, başkalarının zamanını, mekânını ve kararlarını kendi lehine bükmek için kullanılan esnek bir kaldıraçtır. Nezaket bu figürde bir erdem değil, bir yöntemdir. Jestleri vardır ama jestin bedelini gizler; yardıma hazır görünür ama bu yardımı görünmez bağlarla ipotekler; tesadüfleri sever ama tesadüfleri başkalarının sınırlarına denk düşecek şekilde kurgular. Dışarıdan bakıldığında yumuşaktır, içeriden hissedildiğinde yönlendiricidir. İnsanların kendini kaba hissetme korkusunu, ayıp sayılma endişesini ve teşekkür borcu duygusunu birer araç gibi kullanır. İlişkiyi dostane bir zeminde başlatır ama dostluğu, karar üstünlüğü devşirmek için bir çerçeveye dönüştürür. Bu arada sahne arkasında, sizin için ‘egzantriktir’ gibi masum görünen yaftaları dolaşıma sokar; böylece ilerideki itirazlarınız ‘alışılmadık’ bir mizacın normal tepkileriymiş gibi önceden açıklanmış olur.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

🫣🙃😏 Hypocritique 🫣🙃😏

İllüstrasyon sürtükvari “Freudculuk”tan uyarlanmıştır.

(İngilizcesi ve Almancası)

(öncesi: Hypocritique, Evrensel Olarak Ele Alındığında: Kültürün Çatışmayı Nasıl Bir Belirtiye Dönüştürdüğüne Dair Freudyen Bir Açıklama)

Oda, sürprizi önlemek için zaten düzenlenmiş durumda. Kimse tehlikeli bir şey söylemeden önce, moderatör merkeze, bölüme ve hibeye teşekkür eder; “Ljubljana geleneği”ni çağırır; Slavoj Žižek’in başkasının kitabı hakkında yazdığı sıcak bir cümleyi okur; ve seyirci risksiz-hayranlık hâlinde nefesini bırakır. Ardından gelen, kültürün en yatıştırıcı hâlidir: önsözlerin, selamların ve dikkatli anlaşmazlıkların bir koreografisi. Böyle bir akşamdan kendinizi daha zeki ama değişmemiş hissederek ayrıldıysanız, bu hikâyenin dekorunu zaten biliyorsunuz demektir.