🦋🤖 YERSİZ ŞEYLER

Neden öznenin işlevini tanıtırken psişe konusundan ayrı tuttum? Size tam teorik bir açıklama veremem ama öznenin dildeki işleviyle bunun alakasını gösterebilirim; ikili bir işlev vardır.

Söylenişin (énoncé) öznesi vardır. O özneyi tespit etmek kolaydır. Ben ben dediğim anda konuşan kişi olan ben’dir. Ama özne her zaman söylenişe ait değildir çünkü bütün söylenişler ben içermez. Hiçbir ben olmadığında bile –“Yağmur yağıyor” dediğinizde bile– söyleyişin (énonciation) bir öznesi vardır, cümle onu artık tutamadığında bile söyleyişin bir öznesi vardır. Okumaya devam et →

[“Dürtüler ve Yazgıları” makalesinde] Freud bize defalarca yüceltimin dürtüyü de doyurduğunu söyler, amacı ketlenmiş (zielgehemmt) olsa da – amacına ulaşmasa da. Yine de yüceltim dürtüyü bastırmadan doyurur.

Başka bir deyişle – şu anda koyuşmuyorum (baise, fuck), sizinle konuşuyorum. Eh! Sanki koyuşuyormuş gibi tam olarak aynı doyumu alabilirim. Bu bu demektir. Bu sahiden şu anda acaba koyuşup koyuşmadığımı sorgulatır. Bu iki terim –dürtü ve doyum– arasında kurulan aşırı antinomi hatırlatır ki benim dürtü işlevine başvurmamın doyumdan ne kastedildiğini sorgulatmaktan başka hiçbir amacı yoktur.

Jacques Lacan, Seminer 11’den

Türkçesi: Işık Barış Fidaner

Bkz “Koyuşuyorsan koyuşuyorsun” Reggie Watts