Tag Archives: Işık Barış Fidaner

İnsan yetkilenen hayvandır [1]. Slavoj Žižek bu ayrımı şöyle kurgular:

Lacancı teoriye göre kıç nesnesi imletici bir öğedir; bokun öznelerarası ekonomide oynadığı role bakmalısınız: Çocuk Başkası nazarında öz-denetim ve öz-disiplinini mi ispatlıyor, Başkasının talebine riayet ettiğini mi gösteriyor, Başkasına hediyeler mi veriyor..? Fakat hediye gibi simgesel statülere girmeden önce dışkı bir objet a‘dır, yani tam olarak şudur: Beden simgelendiği (simgesel ağlara dolandığı) zaman artakalan simgelenemez fazlalıktır. Kıç evresinin temel meselesi de bu artakalan şeyi evrene iade edebilmektir. İşte bu nedenle Lacan’ın şu tezini harfiyen ciddiye almalıyız: Hayvan kendi dışkısıyla ne yapması gerektiği meselesiyle yüzleştiği anda insan olmuştur. Bu nahoş fazlalık sorun yarattığına göre bedenin çoktan simgesel ağlara dolandığı kesindir. (Keyfin Metastazları, s. 179)

Bu noktada derhal iki soru akla gelir:
1) Kedi insan mı? Dışkısını gömmek ister ve bu işi başarıyla yerine getirir.
2) Köpek insan mı? Dışkısını gömmeye yeltenir ve fakat sağa sola bulaştırır. Okumaya devam et →

Kovmak için söylenen iki lafa bakalım:

— Uza! ‘kendinden uzaklaş, öte ucun beri ucunu duyamasın’ demektir.

— İkile! ‘benden uzaklaş, kaybol/yıkıl seni gözüm görmesin’ demektir.

Bu lafları işitip de:

— Uzayan taraf –kovan tarafın nazarında– mantar yiyip devleşen Alice gibi ‘gitgide daha da ilginçleşen’ bir uzaya dönüşmüştür.

— İkileyen taraf ise –kovan tarafın bakışından– kendi ikilemine iade edilmiştir, derhal ‘geri basması’ ve çok geçmeden ‘ikiye takması’ önerilmiştir. Okumaya devam et →