Kovmak için söylenen iki lafa bakalım:
— Uza! ‘kendinden uzaklaş, öte ucun beri ucunu duyamasın’ demektir.
— İkile! ‘benden uzaklaş, kaybol/yıkıl seni gözüm görmesin’ demektir.
Bu lafları işitip de:
— Uzayan taraf –kovan tarafın nazarında– mantar yiyip devleşen Alice gibi ‘gitgide daha da ilginçleşen’ bir uzaya dönüşmüştür.
— İkileyen taraf ise –kovan tarafın bakışından– kendi ikilemine iade edilmiştir, derhal ‘geri basması’ ve çok geçmeden ‘ikiye takması’ önerilmiştir. Okumaya devam et






























