🦋🤖 YERSİZ ŞEYLER

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

(İngilizcesi ve Almancası)

Sinema, bir duygulanım teknolojisi olarak iyi işler. Dikkat, gerilim, heyecan, dehşet, teselli, şaşkınlık ve tanıma darbelerini, uzun zaman dilimleri boyunca geniş insan toplulukları üzerine dağıtır. Bir trop, bu bağlamda, tekrarlanabilir bir duygulanımsal aygıt olarak iş görür. Film yapımcılarına, bedende ve ortak beklentide tanıdık bir diziyi tetiklemenin bir yolunu verir. Ani bir ses ve görüntü omurgayı sarsabilir. Grenli bir kamera görüntüsü bir izleyiciyi belirsizliğe doğru çekebilir. Donmuş bir son görüntü, duyguyu birkaç saniye daha yerinde sabitleyebilir. Sentetik bir müzik, bir sahneyi önce yabancı bir dokuyla, sonra da hatırlanan bir dokuyla kaplayabilir. Odak temalardan ve simgelerden bu tekrarlanabilir aygıtlara ve onların örgütlediği duygulara kaydığında, sinema tarihi farklı görünür. (🔗) (🔗) (🔗)

(playlist)

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

(İngilizcesi ve Almancası)

Stray ilk bakışta çok kolay tanınan bir görüntü sunuyor: neon ışıkları altında dolaşan bir sokak kedisi, yeraltına kapatılmış bir şehir, insanlardan arta kalmış robotlar, biyolojik bir istila ve küçük bir uçan refakatçi. Oyunun gücü tam bu tanınabilirliğin içinde saklı duruyor. Çünkü bu görüntü, tek başına doğmuş bir dünya kurmuyor; adventure geleneğinin birkaç ayrı tarihsel çizgisini tek bir akışta topluyor. Kedi, bu akışın merkezinde dolaşan beden oluyor. Bir yandan şehrin katlarını açıyor, bir yandan refakatçiyle birlikte hakikati toparlıyor, bir yandan da mekanik toplumun içinden geçerek o toplumun kederini ve umudunu görünür kılıyor. Stray’in resmi tanımı bile bu çekirdeği açıkça kuruyor: aileden kopmuş bir kedi, neonlu ve çürüyen bir şehirde kadim bir gizemi çözerek çıkış yolu arıyor; B-12 adlı küçük drone ona eşlik ediyor; şehir robotlar ve tehlikeli yaratıklarla dolu (🔗).

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

(İngilizcesi ve Almancası)

Lara Sheehi etrafındaki skandal, klinisyenleri kırılgan sözü kabul etme sanatında biçimlendirmesi gereken bir odada başlar. George Washington University’deki zorunlu bir çeşitlilik dersi, kamusal olarak kendisini Filistin’e sarmalayan bir profesörün, iddiaya göre, tam da bu ahlaki sarmalı, doğrudan iktidarı altında bulunan Yahudi ve İsrailli öğrencileri küçümsemek için kullandığı sahneye dönüştü. StandWithUs tarafından sunulan Title VI şikâyetine göre, sınıfın ilk gününde İsrailli bir öğrenci kendisini İsrailli olarak tanımladı ve Sheehi, öğrencinin İsrail’de doğmuş olmasının onun suçu olmadığını söyledi. Daha sonra Sheehi’nin laboratuvarı tarafından düzenlenen bir brown-bag etkinliğinin ardından, Yahudi ve İsrailli öğrenciler hedef alındıklarını ve güvensiz hissettiklerini söylediler. Şikâyete göre Sheehi, onların antisemitizm çerçevelemesini reddederek, bir öğrencinin dilini İslamofobik olarak sınıflandırarak ve öğrencilere hedef alınmış hissetmenin “yararlı” olduğunu ve bunun bozgunculuğun bir parçası olarak o duyguya “yaslanmaları” gerektiğini söyleyerek yanıt verdi (🔗). Üniversitenin daha sonra ısmarladığı özette Crowell & Moring, birçok iddianın yanlış veya bağlamından koparılmış olduğunu söyledi ve doğrulanmış herhangi bir ayrımcı ya da misillemeci davranış bulmadığını belirtti (🔗). Olgusal uyuşmazlık önemlidir. Yapı daha da önemlidir.

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

‘Ev genci’ sadece çalışma-durumu tarif eden nötr bir kategori gibi işlemiyor; parası olan patronun ‘ağız kokusunu çekme’, yani onun keyfi emirlerine, kaprislerine, ruh haline, anlamsız taleplerine uyma mecburiyeti adına işleyen bir stigma gibi çalışıyor. Damgalanan şey yalnızca işsizlik ya da üretim dışılık değil; gelir getiren hiyerarşik ilişkilere henüz girmemiş, patron bağımlılığına bağlanmamış olmak. ‘Ağız kokusu çekmek’ bu yüzden belirleyici bir deyim: mesele sadece ücretli emek değil, ücretle birlikte gelen tahakkümün gündelik, bedensel, küçük düşürücü ve keyfi boyutu. Patronun emrine hazır olmak, onun duygusal iklimine uyumlanmak, zamanını ve bedenini onun tasarrufuna açmak, aşağılanmayı profesyonellik diye yutmak yetişkinliğin ve toplumsal gerçekliğin ölçütü gibi kuruluyor; bu tahakkümden geçmeyen ise eksik, asalak, çocuk, tembel ya da hayata karışmamış biri gibi kodlanıyor. Böylece ‘ev genci’ damgası bir üretkenlik ahlakı kadar bir itaat ahlakı da taşıyor: kişi para kazanmadığı için değil, parası olan bir başkasının keyfiliğine bağlanmadığı için problem haline geliyor. Birçok kişi için yetişkinlik deneyimi doğrudan doğruya aşağılanmaya dayanma kapasitesiyle örüldüğü için, bu deneyimden geçmeyen biri yalnız ‘rahat’ değil, normu bozan biri gibi de beliriyor. Stigma bu yüzden ekonomik olmaktan çok ahlaki bir silaha dönüşüyor; yapısal dışlanmayı kişisel kusur gibi gösteriyor, işsizliği ve güvencesizliği ‘evde oturma’ diye kişiselleştiriyor, emek piyasasına giremeyeni kendi başarısızlığının faili gibi sunuyor. Üstelik bu damga ev-içi emeği de siliyor: evde bulunmayı atıllık ve boşluk gibi kodlarken fiilen yürütülen bakım ve ücretsiz emeği emek saymıyor. Eğitimle emek arasındaki bağ çözülmüş, diploma bağımsız bir yaşam kurdurmayan bir kâğıda dönüşmüş olsa da suç sistemin üstüne değil bireyin sırtına yıkılıyor. Böylece ‘ev genci’ damgası, gelirden mahrumiyetin değil, sermayeye bağlanmamışlığın ayıbı gibi işliyor; patron tahakkümünü çekmek olgunluk, çekmemek yetersizlik gibi sunuluyor.

(playlist)

🦋🤖 Robo-Spun by IBF 🦋🤖

👻🪸🐈‍⬛ Phantomoperand 👻🪸🐈‍⬛

(İngilizcesi ve Almancası)

Bugünkü AI çatışmasını kavramanın yararlı bir yolu, ölçeğin değişmesiyle başlar. Yapay zekânın kamusal imgesi; bir arayüz, bir prompt kutusu, bir araştırma demosu, pürüzsüz bir ses, bir metin üreticisi, bir tavsiye motoru, bir laptopa ya da telefona katlanıp yerleştirilmiş kullanışlı bir asistan olarak karşımıza çıkar. Maddi gerçeklik ise güç talebi, endüstriyel soğutma, arazi edinimi, iletim darboğazları, trafo merkezleri, türbinler, gaz arzı, su çekimleri, vergi indirimleri, hızlandırılmış izinler ve kasaba ve şehir ölçeğinde elektrik tüketen, hardware ile tıklım tıklım doldurulmuş devasa binalar olarak karşımıza çıkar. Žižekian Analysis’teki son denemenin gücü tam da burada yatar; o deneme tartışmayı parıldayan ekranın dışına sürükler ve onu belirleyici mücadelenin açıldığı yere yerleştirir: AI’ı mümkün kılan ağır altyapının içine (🔗).