(playlist)
🤖🤌🤔 İzah Makinesi 🤖🤌🤔
Televizyon Üzerine Öndeyiş¹
Televizyonun toplumsal, teknik ve sanatsal yönleri birbirlerinden yalıtılmış biçimde ele alınamaz. Bunlar büyük ölçüde birbirlerine bağlıdır: örneğin sanatsal niteliği, ancak güçsüz bir safdilliğin hiçe saymaya cesaret edebileceği izleyici kitlelerini gözetme zorunluluğunun engelleyici etkisine; toplumsal etkisi, teknik yapısına, ayrıca Amerika’da başlangıç evresinde kuşkusuz belirleyici olan buluşun kendi başına yeniliğine; ama aynı zamanda televizyon yapımlarının izleyiciye ilettiği açık ve gizli iletilere bağlıdır. Ne var ki aracın kendisi, kültür endüstrisinin kapsayıcı şemasına girer ve sinema ile radyonun birleşimi olarak, kültür endüstrisinin izleyici bilincini her yandan kuşatıp ele geçirme eğilimini daha ileri taşır. Televizyon sayesinde, bütün duyusal dünyayı bütün duyu organlarına ulaşan bir suret içinde bir kez daha elde etme hedefine, düşsüz düşe yaklaşılır; aynı zamanda, gerçek dünyaya yararlı sayılan her şey, dünyanın bu kopyasının içine fark ettirmeden sokulabilir. Kültür endüstrisi görünür olanın boyutuna henüz her yerde egemen olmadığı sürece, özel yaşamın onun karşısında koruyabildiği boşluk böylece kapatılır. Nasıl ki çalışma saatleri dışında kültür endüstrisinin bir tezahürüne rastlamadan neredeyse tek adım atılamıyorsa, bu endüstrinin iletişim araçları da birbirlerine öylesine kenetlenmiştir ki, artık hiçbir düşünsel duraksama bunların arasında soluk alıp onların dünyasının dünya olmadığının farkına varamaz. «Tiyatroda görmenin ve işitmenin eğlendirilmesi, düşünerek değerlendirmeyi büyük ölçüde sınırlar.» Goethe’nin bu sezgisi, ancak tiyatronun çoktan tinselleşmenin bir müzesine dönüştüğü, buna karşılık tüketicilerini sinema, radyo, resimli dergiler, Amerika’da ise özellikle mizah bantları ve çizgi romanlarla durmaksızın işleyen bütüncül bir sistemde gerçek karşılığını bulurdu. Kültür endüstrisinin iklimini, ancak birbirlerine uyarlanmış olmakla birlikte teknikleri ve etkileri bakımından birbirlerinden ayrılan bütün bu yöntemlerin birlikte işlemesi oluşturur. Bu yüzden sosyologlar, televizyonun insanlara ne yaptığını söylemekte böylesine zorlanırlar. Ampirik toplumsal araştırmanın gelişmiş teknikleri televizyona özgü «etkenleri» birbirlerinden ayırabilse bile, bu etkenlerin kendileri güçlerini yalnızca sistemin bütününden alır. İnsanlar değişime uğratılmaktan çok, kaçınılmaz olana bağlanıp sabitlenirler. Televizyon muhtemelen onları zaten oldukları şeye bir kez daha dönüştürür; üstelik zaten olduklarından da daha fazla o şey haline getirir. Bu, günümüz toplumunun ekonomik temellere dayanan genel eğilimine uygun düşer: toplum, bilinç biçimlerinde artık kendisinin, mevcut durumun ötesine geçmek yerine, mevcut durumu durmaksızın pekiştirir ve tehdit altında göründüğü yerde yeniden kurar. İnsanların altında yaşadıkları baskı öylesine artmıştır ki, bir zamanlar güçlükle başardıkları uyum sağlama edimleri sürekli yeniden gözlerinin önünde canlandırılmasa ve kendi içlerinde tekrarlanmasa bu baskıya dayanamazlardı. Freud, dürtüsel itkilerin bastırılmasının hiçbir zaman bütünüyle ve kalıcı biçimde başarılamadığını, bu yüzden bireyin bilinçdışı ruhsal enerjisinin, bilince çıkmasına izin verilmeyen şeyi bilinçdışında tutmayı sürdürmek için durmaksızın harcandığını öğretmiştir. Bireysel dürtü ekonomisinin bu Sisifos emeği, bugün kurumların ve arkalarındaki güçlü çıkarların yararına, kültür endüstrisinin kurumları tarafından kendi yönetimleri altına alınarak «toplumsallaştırılmış» görünmektedir. Televizyon da bugünkü haliyle buna kendi katkısını yapar. Görünüş olarak dünya ne kadar eksiksizse, ideoloji olarak görünüş de o kadar nüfuz edilemez hale gelir.
Okumaya devam et
